Smurff w Sieci

"Ostatni Mohikanin" - scena finałowa.

2012-02-23T23:52:00.000+01:00

Okrutny i bezwględny Magua /w tej roli doskonały Wes Studi/ wraz ze swoimi wojownikami i pojmaną do niewoli Alicją Munro przemieszczają się wzdłuż stromego i wysokiego skalnego zbocza. Za nimi w pewnej odległości podąża grupa pościgowa - to Sokole Oko i Chingachgook. Ale szybszy od nich jest Unkas, który nagle zabiega drogę oddziałowi prowadzonemu przez Maguę... dalej wypadki przebiegają w sposób lawinowy, jedno zdarzenie pociąga za sobą kolejne...

W tej finałowej scenie jest wszystko, co stanowi miarę dobrego kina: miłość i nienawiść, walka na śmierć i życie bez żadnej taryfy ulgowej, ale z zachowaniem szacunku dla przeciwnika, rozpacz i zemsta, a także wybór pomiędzy życiem w niewoli a śmiercią z honorem... a to wszystko pokazane jest w pięknych górskich plenerach, wzbogacone nastrojową i bardzo sugestywną muzyką... nic dziwnego, że ta scena mocno utkwiła mi w pamięci.

Tym razem nie pokażę tej sceny wprost na blogu, bo umieszczanie wybranego przeze mnie filmu na innych stronach niż YT zostało wyłączone na żadanie, dlatego posłużę się linkiem.

Opisaną scenę możecie zobaczyć tutaj.

A poniżej jeszcze raz sugestywna i nastrojowa muzyka z tego filmu.

Szczytowanie na lodzie.

2012-02-20T21:54:00.000+01:00

Tęgi mróz trzyma od jakiegoś czasu.

Słońce odbija się w krystalicznych igiełkach śniegu.

Jest prawie bezwietrznie.

Panującą ciszę przerywa tylko głuchy wizg, coś jak daleki pomruk nadciągającej burzy. To zamrożona tafla lodu pokrywająca powierzchnię jeziora nie wytrzymuje potwornego naprężenia i gwałtownie pęka wzdłuż lodowej skorupy. Dźwięk jedyny w swoim rodzaju, nieporównywalny z niczym innym.

To jest właśnie moja wymarzona pogoda na łyżwy.

Wtedy wiem, że lód na jeziorze jest dostatecznie gruby, abym mógł jeździć bez obaw.

Zakładam moje stare łyżwy i ruszam prosto przed siebie przez zamarznięte jezioro.

Mam wielki sentyment do starych znoszonych rzeczy, które nic nie straciły ze swojej użyteczności, a moje stare hokejówki są tego najlepszym przykładem. Mam je już od trzydziestu lat i nie zamierzam ich wymieniać na nowe łyżwy. Po co, skoro nadal znakomicie mi służą. Tylko od czasu do czasu ostrzę je na szlifierce, nie lubię jak ostrza za bardzo się ślizgają, gdy się nimi odpycham od lodu.

Nie każdego roku jest dobra pogoda, aby można się było wybrać na łyżwy w podróż po zamrożonym jeziorze. Z jednej strony konieczny jest siarczysty mróz trzymający przez kilka dni, aby na jeziorze mogła się wytworzyć dostatecznie gruba warstwa lodu. Z drugiej strony, na lodzie nie może zalegać za dużo śniegu, który utrudniałby wówczas jazdę. Ale w tym roku warunki były wprost wymarzone - cienka warstwa zalegającego śniegu odsłaniała wszystkie bruzy i pęknięcia, które w połyskującym słońcu także miały swój urok

Gdy wchodzę na takie zamrożone jezioro zawsze odczuwam wielką frajdę. Wtedy wiem, że zaczyna się moje kolejne szczytowanie na lodzie. Gdy jadę słyszę tylko miarowy chrobot łyżew po lodzie i od czasu do czasu przenikliwy wizg pękającego lodu, które w moich uszach tworzą cudowną muzykę.

Gdy na krótko przystaję słyszę jak miarowo kołacze moje serce. Wtedy czuję, że żyję, że po raz kolejny przeżywam coś, co daje mi w życiu radość.

Gdy ostatnio jechałem, nuciłem sobie pod nosem utwór grupy Dżem.
Właśnie w takich chwilach, gdy pędzę na łyżwach po zamarzniętym jeziorze, staram się głębiej zrozumieć sens tych kilku nuconych przez siebie słów...

Jak na deszczu łza

cały ten świat nie znaczy nic

a nic...

chwila która trwa

może być najlepszą z twoich chwil...

Romantycy do lamusa?

2012-02-15T22:12:00.000+01:00

Ty nie mów do mnie w romantycznej walucie

Ty bardziej praktycznie do mnie mów

Bo chwilowo to jesteś jak ta dziura w bucie

Że szkoda dla ciebie mi słów... *

Minęły walentynki. Dla jednych to sztucznie wykreowane, komercyjne święto. Dla innych to sympatyczny dzień, w którym można sprawić jakiś fajny prezent kochanej osobie i miło spędzić z nią czas. Dla tych drugich walentynki kojarzą się z dniem wyjątkowym, ciepłym i romantycznym.

No właśnie, romantycznym. Sęk w tym, że wydaje mi się, iż z tym naszym romantyzmem coraz bardziej jest coś "nie teges".

Romantyzm jako taki coraz bardziej staje się passe. Stwierdzam to ze smutkiem, ale właśnie tak to widzę.

Na dowód tego, spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytanie, jakiego mężczyzny poszukuje obecnie statystyczna kobieta?

Czy kobiety preferują uduchowionych wrażliwych romantyków, czy też raczej twardo stąpających po ziemi maczo? Wiadomo, że te dwa typy mężczyzn w znacznym stopniu wzajemnie się wykluczają, co oznacza, że znalezienie romantycznego maczo jest niemal tak samo trudne, jak odnalezienie księcia z bajki ;)

Coś takiego w realnym życiu po prostu nie występuje i trzeba się z tym pogodzić.

Kobiety muszą więc wybierać.

Myślę, że statystyczna kobieta nie dokona wyboru romantyka. Co prawda tak deklaruje, dużo mówi o wzajemnych uczuciach, o pokrewieństwie dusz, ale to jest tylko takie puste gadanie. Rzecz w tym, że kobiety w swoich wyborach kierują się przede wszystkim instynktem. A instynkt im podpowiada, że nie ma co się trwale wiązać z uduchowionym romantykiem.

Bo czego można z takim dokonać w życiu?

Co najwyżej pójść na wrzosowisko...

Z nim będziesz szczęśliwsza

Dużo szczęśliwsza będziesz z nim

Ja cóż, włóczęga, niespokojny duch

Ze mna można tylko pójść na wrzosowisko

I zapomnieć wszystko... **

Tymczasem nie o to przecież kobietom chodzi. Można sobie trochę pobujać w obłokach, ale bez przesady, kobiety w swoich wyborach trzymają się na ogół bliżej ziemi. Bo przecież "życie jest życiem", a nie jakąś bajką, czy wyśnioną mrzonką...

Podświadomość kobiet to potężna siła. I ta kobieca podświadomość już na starcie skreśla takiego romantycznego absztyfikanta. Kobieta może być nawet zauroczona takim facetem, ale jakiś wewnętrzny głos jej podpowiada:

- lepiej daj se z nim siana, to nie jest facet dla ciebie... przecież od razu widać, że on potrafi tylko bujać w obłokach, na pewno ani nie zadba o wasze dzieci, ani nie dorobicie się niczego wartościowego i przez całe życie będzie wam trudno związać koniec z końcem...

Nic dziwnego, że kobiety zazwyczaj ulegają tym wewnętrznym głosom i w swoich wyborach bardziej kierują się rozsądkiem niż uczuciem.

Stąd potem tylu rozczarowanych facetów, którzy bez ogródek mówią, że kobiety lecą głównie na kasę.

Efekty tych wyborów bywają różne.

Czasem kobiety po latach żałują. Pomimo spełnienia w sferze materialnej czują się rozczarowane. Czegoś im w życiu brakuje, czują się jak ptaki w złotych klatkach, dostatnie życie nie zapewnia im szczęścia. Czują się samotne i opuszczone. Czekają na wielką miłość, która je ominęła...

W poście wykorzystałem fragmenty następujących utworów:
* Agnieszka Osiecka "Miasteczko cud";
** Edward Stachura "Wrzosowisko".

Krótki przegląd najbardziej głośnych spraw kryminalnych III Rzeczypospolitej...

2012-02-13T01:05:00.000+01:00

Zaryzykowałem dziś tezę, że sprawa Madzi z Sosnowca nie zostanie jednoznacznie wyjaśniona.

Takie rozwiązanie tej sprawy wydaje mi się najbardziej prawdopodobne.

Dlaczego tak myślę?

Bo cały czas mam w pamięci, ile głośnych spraw i afer kryminalnych udało się wyjaśnić w ostatnim dwudziestoleciu.

Pamiętam 10 takich spraw. Przeanalizujmy teraz, ile z nich zostało wyjaśnione.

Postaram się polecieć chronologicznie, ale przy niektórych mogę się pomylić.

Mogę też nie pamiętać wszystkich spraw i afer, ale zawsze możecie napisać kolejne w komentarzach.

Koniecznie wtedy dopiszcie, czy zostały wyjaśnione...

1. Afera FOZZ - niewyjaśniona.

Złapano co prawda kilka płotek, ale co się stało z większością kasy, tego nie wiadomo.

2. Afera alkoholowa - niewyjaśniona.

Szczegółów nie znam, bo media jakoś dziwnie milczały na ten temat.

3. Sprawa zabójstwa gen. Marka Papały - niewyjaśniona.

Wniosek o ekstradycję do Polski rzekomego zleceniodawcy został odrzucony przez sąd amerykański.

4. Afera Rywina - niewyjaśniona.

Rywin co prawda poszedł siedzieć, ale kto za nim stał, tego nie wyjaśniono. Nie jestem z kolei aż takim kretynem, żeby uwierzyć, iż Rywin bleffował i nikt za nim nie stał.

5. Sprawa porwania i zabójstwa Krzysztofa Olewnika - niewyjaśniona.

Ta sprawa jest niczym hydra - im dłużej się toczy, tym więcej pytań powstaje.

6. Afera Orlenu - niewyjaśniona.

Tutaj też nie znam szczegółów, bo media jakoś dziwnie milczą na ten temat.

7. Afera węglowa - niewyjaśniona.

Opis jak wyżej.

8. Sprawa rzekomego samobójstwa Barbary Blidy - niewyjaśniona.

Jak tam było naprawdę w domu Państwa Blidów owego feralnego dnia, nie wiadomo.

9. Afera hazardowa - niewyjaśniona.

Nie znam szczegółów, bo media jakoś dziwnie milczą na ten temat.

10. Sprawa rzekomego samobójstwa Andrzeja Leppera - niewyjaśniona.

Ta sprawa /podobnie jak sprawa K. Olewnika/ wciąż się toczy, ale wątpię, że zostanie wyjaśniona.

Mógłbym tutaj jeszcze z czystym sumieniem dorzucić katastrofę smoleńską, bo ta sprawa także nie jest dla mnie wyjaśniona. Ale zostawmy to na razie, bo tej sprawie poświęcę któryś z kolejnych postów.

Czy po tym "wielce optymistycznym" zestawieniu dziwicie się, że jestem sceptyczny w kwestii wyjaśnienia sprawy półrocznej Madzi z Sosnowca?

Niesmak.

2012-02-09T22:24:00.002+01:00

Od kilkunastu dni cała Polska żyje sprawą porwania półrocznej Madzi z Sosnowca.
Rzekomego porwania, jak się póżniej okazało, bo żadnego uprowadzenia Madzi nie było. Prawda w tym wypadku okazała się znacznie bardziej przykra - matka Madzi zmyśliła sobie całą tę historyjkę na potrzeby Policji i mediów, tymczasem martwa Madzia leżała sobie przez ten czas przy opuszczonych ruinach po jakimś budynku kolejowym, "zapobiegliwie" przykryta gruzem, liśćmi i śniegiem...

Konfabulację ujawnił ex-detektyw Krzysztof Rutkowski, który domaga się teraz od Policji nagrody za wyjaśnienie całej sprawy. Tymczasem Policja twierdzi, że Rutkowski nie dość, że niczego nie odkrył, to jeszcze rzekomo przeszkadzał w prowadzonym śledztwie.

Na całej tej historii straszliwie żerują media, które rozdmuchały tę sprawę do niebotycznych rozmiarów. Chyba nawet o katastrofie smoleńskiej po 10.04.2010 r. tyle się nie mówiło, co teraz o historii Madzi i reperkusjach wynikających z tej sprawy.

A co ja myślę na ten temat?

Generalnie odczuwam niesmak.

Mam niesmak, gdy sobie przypominam, jak matka ze łzami w oczach z przejęciem opowiadała, jak to jakiś podejrzany typ łaził za nią. Powstał nawet portret pamięciowy - a ponieważ okazało się, że takiego faceta nigdy w rzeczywistości nie było, to teraz już wiem, jak wygląda duch...

http://www.fakt.pl/m/Repozytorium.Obiekt.aspx/-650/-550/faktonline/634632800062402186.jpg

Mam niesmak, gdy widzę miejsce, w którym "pochowano" Madzię. Co to za pomysł, aby naprędce grzebać własne dziecko w taki sposób? Tak to można ewentualnie pochować padłego kociaka, ale własne dziecko???

Odczuwam niesmak, gdy widzę "zabawną" /???/ fotkę ojca Madzi na "nk" z podpisem "Likanie... przy nas wampiry są niczym".

Mam niesmak, gdy widzę jak ex-detektyw Rutkowski "przesłuchuje" matkę Madzi w momencie, gdy ta zaszczuta kobieta przedstawia mu "alternatywną wersję wydarzeń" /napisałem "alternatywną", bo nie wiadomo, czy jest to wersja prawdziwa/.

Czy ktoś wcześniej zapytał tę kobietę, czy chce, aby ten film był z upodobaniem pokazywany przez media?

Mam niesmak, gdy słyszę jak Policja uparcie dezawuuje działania podjęte przez ex-detektywa Rutkowskiego. Może faktycznie Rutkowski działał niezgodnie z obowiązującym prawem, ale w takim razie tym gorzej dla takiego chorego i nieskutecznego prawa.

Policja może mówić co chce, ale dla postronnego obserwatora fakty są takie, że to właśnie Rutkowski doprowadził do przełomu w śledztwie. Wcześniej śledczy publicznie mówili tylko o jednej wersji z uprowadzeniem Madzi i nawet jeśli naprawdę brali pod uwagę inne wersje, to Bóg jeden wie, jak długo jeszcze by trwała ta cała szopka. I to Rutkowski, a nie Policja, położył temu kres. Policja powinna się wstydzić za swoje nieudolne śledztwo, a nie oczerniać Rutkowskiego, który okazał się bardziej skuteczny niż setki policjantów, ze swoimi psychologami i innymi specami od opiekowania się ofiarami przestępstw.

Mam niesmak, gdy widzę jak media żerują na tej sprawie. W dodatku co niektórzy dziennikarze stroją się w piórka "obrońców etyki i moralności". Gdy Kolenda-Zaleska bodajże w sobotę wieczorem po "Faktach" rzuciła się "z pazurami" na Rutkowskiego, zarzucając mu, że śmiał przekazać film z "przesłuchaniem" matki Madzi mediom, ten przytomnie zauważył, że to właśnie jej stacja - TVN24 - wyemitowała ten film jako pierwsza telewizja w kraju... ale ta uwaga została przez panią redaktor pominięta milczeniem... wychodzi więc na to, że stacja TVN24 wyemituje każde goowno, które jej się podrzuci, ale odpowiedzialność za taki stan rzeczy ponosi wcale nie stacja, która to goowno wyemituje, ale ten, kto to goowno tej stacji podrzuci... ot, znowelizowana wersja mentalności Kalego na mocnej podbudowie nieśmiertelnej sentencji cesarza Wespazjana /"pecunia non olet"/, której "ojcem chrzestnym" był później niejaki Niccolo Machiavelli... jednym słowem, coś w rodzaju śmierdzącego goowna, które jednakowoż daje krociowe zyski.

Obłudne redaktorzyny - gdybyście byli naprawdę szczerzy, wówczas powiedzielibyście to wprost, zamiast stroić się w fałszywe piórka "obrońców etyki i moralności"...

Wyniki smurffowego quizu w statystyce.

2012-02-06T22:17:00.000+01:00

Quiz pt. "Co wiesz na temat Smurffa?" dobiegł końca. Poniżej zamieszczam tych laureatów, którzy znaleźli się na podium.

I miejsce - Lusia - 68 pkt.

II miejsce - Judith - 62 pkt.

III miejsce - Lui - 58 pkt.

Laureatkom quizu gratuluję dogłębnej wiedzy na tematy okołosmurffowe.

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, Luśka jako zwyciężczyni guizu otrzyma ode mnie nagrodę - niespodziankę, którą będzie jeden z moich wierszy /lub smurffowa rymowanka jak kto woli/ w wersji audio. Nagroda zostanie wysłana pocztą.

Co prawda nie miałem tego w planie, ale wobec pytań w sprawie prawidłowych odpowiedzi na poszczególne pytania zawarte w quizie, zdecydowałem się zaprezentować szczegółową statystykę, a więc liczbę punktów, które przyznałem za poszczególne odpowiedzi /10 punktów oznacza odpowiedź prawidłową/, liczbę Waszych głosów oddanych na poszczególne odpowiedzi wraz z wykresem graficznym pokazującym udział tych głosów w ogólnej liczbie odpowiedzi.

Wyniki tego quizu są dla mnie tak dołujące, że nie oparłem się pokusie skomentowania statystycznych odpowiedzi na poszczególne pytania. Ale może najpierw zacznę od pokazania wyników. Sorry, że te tabele pasują do formatu bloga jak pięść do nosa, ale nie chciało mi się ich obrabiać, zapodałem je na bloga w oryginalnej postaci.

Pytanie numer: 1

Wprowadzenie do pytania:

Smurff w swoich postach chętnie wraca do okresu dzieciństwa i darzy ten okres szczególnym sentymentem.

Pytanie:

Jakie Smurff ma najwcześniejsze wspomnienie z dzieciństwa?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Wspomnienie smaku wód płodowych.	0	0
Wspomnienie jak zrobił pierwszy raz siusiu do nocniczka.	0	1
Wspomnienie jak Smurff był malutki i prąd go kopnął.	10	6
Wspomnienie wspólnej zabawy z koleżanką "w doktora" w krzakach.	5	3
Smurff ma zaawansowanego starczego alzheimera, dlatego wszystkie wspomnienia już dawno wyparowały.	1	5

Pytanie numer: 2

Wprowadzenie do pytania:

Swego czasu w jednym z postów Smurff poddał krytyce powieść J.L. Wiśniewskiego pt. "Samotność w Sieci".

Pytanie:

Co łączy Jakuba, głównego bohatera powieści J.L. Wiśniewskiego pt. "Samotność w Sieci" ze Smurffem?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Obaj urodzili się tego samego dnia.	10	3
Obaj przyciągają do siebie kobiety.	2	1
Obaj jadąc pociągiem niezwłocznie wyciągają swoje laptopy.	3	3
Obaj są romantyczni i mają w sobie podobną wrażliwość.	2	5
Obaj są całkowicie zmyśleni.	0	3

Pytanie numer: 3

Wprowadzenie do pytania:

Swego czasu podczas powrotu z kajakowego spływu Dunajcem i pobytu na dworcu w Krakowie, młody Smurff musiał skorzystać z dworcowej toalety...

Pytanie:

Co Smurff odpowiedział na pytanie babci klozetowej - "Kabina, tak?"?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Tak, poproszę.	0	1
Nie trzeba, tym razem wystarczy mi pisuar.	1	5
Nie, dziękuję, poszukam jakichś krzaków.	3	6
Nie! Dwie kabiny!	5	2
Nie! Trzy kabiny!	10	1

Pytanie numer: 4

Wprowadzenie do pytania:

W jednym z postów Smurff pisał nt. tolerancji.

Pytanie:

Czego Smurff nie toleruje ponad wszystko?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Rasizmu.	2	0
Faszyzmu.	1	0
Braku tolerancji.	10	8
Pedofilów jako nauczycieli.	3	2
Smurff jest bardzo tolerancyjny i wszystko toleruje.	1	5

Pytanie numer: 5

Wprowadzenie do pytania:

Smurff jak dotychczas napisał tylko jedną bajkę na blogu pt. "Jak Smurff Złą Wróżkę odczarowywał".

Pytanie:

Kto był głównym bohaterem wspomnianej bajki?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Księżniczka zaklęta w ropuchę.	1	1
Zła Wróżka.	3	3
Czarnoksiężnik Smurff	10	4
Czarownica.	1	0
Cholera wie, kto.	5	7

Pytanie numer: 6

Wprowadzenie do pytania:

Smurff od czasu do czasu publikuje swoje wiersze.

Pytanie:

Kiedy Smurff zaczął pisać swoje pierwsze wiersze?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Już w przedszkolu, aby podbić serca koleżanek.	2	1
W klasie maturalnej	0	0
Podczas pobytu w wojskowym areszcie.	10	3
Jak założył swojego bloga.	2	3
Proszę, nie nazywajmy tych smurffowych rymowanek "wierszami".	3	8

Pytanie numer: 7

Wprowadzenie do pytania:

W jednym z postów Smurff opisuje swoje ulubione sporty, jakie /podobno/ wciąż czynnie uprawia.

Pytanie:

Jakie sporty czynnie uprawia Smurff?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Piłka nożna, siatkówka, pływanie.	1	2
Pływanie, jazda na rowerze, jazda na łyżwach.	10	0
Pływanie, jazda na rowerze, siatkówka.	3	3
Jazda na rowerze, siatkówka, koszykówka.	1	0
Smurff nie uprawia żadnych sportów, to tylko taka blogowa ściema.	0	10

Pytanie numer: 8

Wprowadzenie do pytania:

W jednym z postów Smurff z sentymentem wspomina swój pierwszy pobyt w Bieszczadach.

Pytanie:

W którym roku Smurff był po raz pierwszy w Bieszczadach?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
W 1977.	2	7
W 1987.	10	3
W 1997.	1	1
W 2007.	2	1
Smurff nigdy nie był w Bieszczadach, to tylko kolejna blogowa ściema.	0	3

Pytanie numer: 9

Wprowadzenie do pytania:

Smurff rzadko pisze nt. programów TV, ale kiedyś napisał post o jednym z takich programów.

Pytanie:

Jaki jest ulubiony program TV wg. Smurffa?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Kreskówki Walta Disneya.	10	4
"Mam talent".	3	1
"X factor".	1	1
"Różowa Linia".	3	3
Smurff w ogóle nie ogląda programów TV, nie ma czasu, bo cały czas siedzi w necie.	0	6

Pytanie numer: 10

Wprowadzenie do pytania:

Smurff w swojej blogowej karierze dość chętnie pisze o kobietach. Napisał już kilka postów na ten temat.

Pytanie:

Jaki jest ideał kobiety wg Smurffa?

Odpowiedzi:	Wyniki	Ilość	Wykres
Smurff nie ma swojego ideału kobiety.	0	3
Marylin Monroe.	2	0
Ingrid Bergman.	10	6
Rita Hayworth.	3	2
Rysiek z "Klanu".	0	4

Tyle statystyczne wyniki.

A teraz pozwolę sobie je skomentować, w końcu to mój blog, mam do tego prawo.

Pyt. nr 1 - już ja Wam zapamiętam tego Alzheimera :P

Pyt. nr 2 - analizując wyniki poczułem się normalnie jakbym był pierwowzorem postaci Jakuba z "SwS" ;)

Pyt. nr 3 - myślicie, że na dworcu głównym w Krakowie tak łatwo znaleźć krzaki? ;)

Pyt. nr 4 - nie toleruję też takich wyników quizu :P

Pyt. nr 5 - planuję napisać cd. tej bajki, wtedy główny bohater się utrwali ;)

Pyt. nr 6 - normalnie jesteście okropni!!! Już żadnego wiersza /smurffowej rymowanki znaczy się/ na blogu nie napiszę!! :P

Pyt. nr 7 - no i wyszło szydło z worka; macie mnie za nałogowego ściemniacza, który nic innego nie robi, tylko cały czas ściemna na blogu... zapamiętam to sobie! :P

Pyt. nr 8 - tutaj popełniłem błąd, bo jako pierwszą odpowiedź powinienem wpisać 1877 rok - ciekawe czy wtedy też ta pierwsza odpowiedź byłaby tak często wybierana ;)

Pyt. nr 9 - no i znów to samo... czy Wy myślicie, że ja świata poza netem nie widzę?

Pyt. nr 10 - sorry, ale Rysiek z "Klanu" nie jest moim ideałem kobiety ;)

Reasumując - na drugi raz dobrze się zastanowię zanim wymyślę kolejny quiz na swój temat - a nuż widelec dowiem się wtedy, że jestem jakimś wirtualnym zboczeńcem :P

Zapraszam do rozwiązania quizu i potem na smurffowego czata :)

2012-02-05T09:15:00.001+01:00

Zanim zaproszę na smurffowego czata, mam dla Was jeszcze jedną rocznicową niespodziankę - jest to smurffowy quiz pt. "Co wiesz na temat Smurffa".

Quiz jest lekki, łatwy i przyjemny. Składa się z 10 pytań. Przy zaznaczeniu wszystkich poprawnych odpowiedzi do zdobycia jest 100 punktów. Odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w quizie kryją się w smurffowych postach. Każdy uczestnik quizu może na końcu zobaczyć jaki wynik uzyskał oraz podejrzeć listę z wynikami uzyskanymi przez pozostałych uczestników guizu.

Dla osoby, która uzyska największą liczbę punktów przewidziana jest nagroda - niespodzianka.

Każdy uczestnik quizu ma prawo do jednorazowego startu pod swoim nickiem, obce nicki nie będą brane pod uwagę przy wyborze najlepszych wyników.

Wszyscy chętni, którzy chcą brać udział w quizie powinni kliknąć link zamieszczony poniżej.

Co wiesz na temat Smurffa?

/Quiz został zamknięty, odpowiedzi są podane w kolejnym poście/.

A teraz pora na relaksującą muzyczkę po tym quizowym wysiłku ;)

Tyle quiz. Ale może zanim przejdziemy do smurffowego czata, obejrzyjmy listę najlepszych wyników - żeby potem nie było, że Smurff coś tam "po uważaniu" zadecydował, kto powinien zwyciężyć ;)
Aby zobaczyć listę najlepszych wyników wystarczy kliknąć link zamieszczony poniżej.

Lista najlepszych wyników

No dobra, a teraz przejdźmy do smurffowego czata - widzicie go na górze bloga pod obrazkiem z zeppelinem. To jest czat stworzony specjalnie w tym celu, abyśmy mogli dziś trochę ze sobą pogawędzić. Wejście na niego możliwe jest tylko z tego bloga, co stanowi gwarancję, że żadna przypadkowa osoba, która nie zagląda na tego bloga, na niego nie wejdzie.
Jak korzystać z tego czata? Wszystko jest pokazane na tym obrazku poglądowym.

Po wpisaniu tekstu i kliknięciu klawisza [::shout]wpisany tekst powinien się znaleźć na samej górze czata, jak w tym przypadku:

Pozostaje jeszcze opis linków zamieszczonych na dole czata:
- "historia" - po kliknięciu tego linku pokazuje się cała historia czata;
- "pomoc i emotki" - po kliknięciu tego linku pokazuje się pomoc i pojawiają się dodatkowe emotikonki;
- "załóż czat" - po kliknięciu tego linku można założyć własnego czata i umieścić go na własnym blogu lub stronie www /po uprzednim założeniu własnego konta/.

A teraz spróbujcie wstawić własny tekst na czata - może to być np. powitanie plus jakaś emotikonka. Czyli wypełniacie wszystkie pola podobnie jak na obrazku poglądowym, a potem klikacie klawisz [::shout]. Czekacie chwilę po czym sprawdzacie, czy Wasz tekst pojawił się na czacie. Czasem pojawia się jakiś wpis na czerwono, że trzeba podać własnego nicka /nawet jak już właściwy nick był podany/ - jest to tzw. "złośliwość rzeczy martwych"/ - wtedy trzeba powtórnie kliknąć klawisz [::shout], co na ogół pomaga i wpisany tekst pojawia się w polu czata.
Mam nadzieję, że wszystko będzie OK, a jesli nie - zgłaszajcie ewentualne problemy w komentarzach pod tym postem.
Oficjalne rozpoczęcie czata planuję na godzinę 21, ale wpisywać własne teksty i gadać ze sobą możecie już teraz, nie ma co się jakoś specjalnie z tym szczypać ;)
Życzę wszystkim miłej zabawy :)

Dopisek po czacie.

No i po czacie.
Sam czat był chyba dość drętwy, skoro wszyscy szybko pouciekali i po 23 było już w zasadzie "po ptokach" ;)
Może być i tak, że Panie wzięły sobie do serca to, co napisałem Crackie o grzecznych dziewczynkach... a sami Panowie, bez Pań, też szybko się zmyli :P
W każdym razie, dziękuję Wam wszystkim za przybycie i czynny udział zarówno w quizie, jak i w czacie... mam nadzieję, że fajnie się bawiliście, a o to mi głównie chodziło.
Dla zainteresowanych - czat zniknął z bloga, ale cały czas mam do niego dostęp, podobnie jak do zapisu prowadzonej rozmowy. Jeśli ktoś z uczestników czata chciałby otrzymać taki zapis, proszę o kontakt mailowy /adres maila jest dostępny w moim profilu/.

Mam jeszcze dwie sprawy. Pierwsza, to ten link dla Laury. Lauro, w tym poście bordowym kolorem wymieniłem te kobiece cechy, o które pytałaś na czacie :)

Druga sprawa to link z nazwą portalu, gdzie można takie quizy i czaty dla siebie zrobić i potem wstawić taki swój własny quiz lub czat na swojego bloga - jak ktoś jest tym zainteresowany, niech klika tutaj.

Mam nadzieję, że godnie uczciłem pięciolecie blogowania, a teraz będę mógł z czystym sumieniem wrócić do szarej blogowej rzeczywistości ;)

Pięciolecie blogowania.

2012-02-01T23:11:00.000+01:00

Dziś minęło równo 5 lat od kiedy założyłem bloga i opublikowałem na nim mojego pierwszego posta. Bloga co prawda zmieniłem, ale blogowanie kontynuuję. Dlatego wolałem dać tytuł "Pięciolecie blogowania", a nie "Pięć lat bloga", co w tej sytuacji nie byłoby zbyt precyzyjne.

Wszystko zaczęło się od posta Violinki pt. "Czy będę mieć emeryturę?". Onet wyróżnił wtedy ten post. Przeczytałem mały fragment tego posta na głównej stronie Onetu, a ponieważ temat mnie zaciekawił, kliknąłem i przeczytałem cały post na blogu Wioli. A po przeczytaniu napisałem mój pierwszy blogowy komentarz... hmmm... swoją drogą ciekawe, że wszystko zmierza do tego, aby moja kasandryczna wizja emerytur, którą przedstawiłem w tamtym komentarzu się ziściła... Napisałem wtedy, że aby dostać emeryturę będziemy musieli pracować jeszcze po 70 -ce, no i proszę - w ub. roku rząd podniósł granicę wieku emerytalnego do 67 lat, a to z pewnością nie jest jeszcze ostatnie słowo "miłościwie nam panujących"...

Od tamtego czasu zacząłem regularnie zaglądać na bloga Wiola, a potem na blogi niektórych osób, które Wiola ma u siebie zalinkowane. W ten sposób trafiłem na blogi Ptr-a Kanalii, Fiu i Niepokonanej. Przez ciągłe droczenie się z Fiu poznałem Luzi /która kiedyś zaczęła desperacko bronić Fiu uznając, że jestem zbyt impertynencki - eh, ta babska solidarność... :P/, a potem /dzięki pomyłkowej zamianie nicka "Luzi" na "Lucy"/ - zamiast na bloga Luzi trafiłem na bloga Lucy.

W tzw. międzyczasie, znowu dzięki wystawieniu posta na głównej stronie Onetu /kurna chata, może jednak te wyróżnienia Onetu mają jakiś sens?/ - trafiłem na bloga Niedzisiejszej /nie ma już tego bloga, dlatego go nie linkuję/.

W miarę poznawania kolejnych postów i blogów zaczęła dojrzewać we mnie myśl, aby założyć swojego bloga. Ten pomysł po raz pierwszy przyszedł mi do głowy, gdy przeczytałem opowiadanie na blogu Mastera /do którego także trafiłem z bloga Violinki/ pt. "Golgota". Pamiętam, że to opowiadanie Mastera wywarło na mnie duże wrażenie. Ciekawostką jest fakt, że przeczytałem je akurat w dzień Wigilii. Uznałem wtedy, że nie będę pisał tradycyjnego komentarza pod tym opowiadaniem. Zamiast tego założę swojego bloga i kiedyś napiszę na tym moim blogu specjalny post poświęcony temu opowiadaniu Mastera.

W trakcie rozwijania się moich blogowych zainteresowań zacząłem utwierdzać się w moim postanowieniu założenia własnego bloga. Ostatecznie mój plan zrealizowałem pierwszego lutego i od tej pory zacząłem regularne blogowanie. Szybko pojawiły się na moim blogu nowe osoby, które trafiły tam idąc tropem pozostawionych przeze mnie komentarzy oraz linków wiodących do mojego bloga, które zostawiłem u Wioli i u kilku innych ww. blogerów. Były to jedyne linki wiodące do moich blogów /piszę w liczbie mnogiej, bo równolegle z blogiem głównym założyłem także bloga politycznego, który jednak nie przetrwał próby czasu i dziś już nie istnieje/, potem już na żadnym blogu nie reklamowałem wprost moich blogów, co najwyżej jakieś konkretne posty, jeśli chciałem się takim postem posiłkować pisząc u kogoś określony komentarz.

Po trzech miesiącach od założenia bloga, w poście pt. "Wybór Weroniki" udało mi się zrealizować to, co sobie wczesniej zaplanowałem na blogu Mastera.

A potem realizowałem kolejne rzeczy, które sobie wcześniej wymyśliłem. Swoistą ciekawostką jest fakt, że przez pierwsze trzy lata mojego blogowania ponad połowę postów wymyśliłem zanim jeszcze założyłem swojego bloga. A od tego czasu kupa nowych pomysłów przyszła mi do głowy, więc na brak Weny raczej nie będę narzekał ;)

A teraz troszkę statystyki z ostatniego 1,5 roku mojego blogowania czyli od momentu założenia bloga na Blogspocie, aż do dziś...

Nigdy mi nie zależało na tym, abym plasował się w czołówce najbardziej poczytnych blogów. To było po prostu moje miejsce w Sieci, które traktowałem jako blog niszowy, interesujący dla stosunkowo wąskiej grupy czytelników, którzy potrafią wyłapać czasem to, co jest zawarte "między wierszami". Nie muszą myśleć tak samo jak ja i nie muszą się ze mną zgadzać. Ważne, aby mnie rozumieli i potrafili później wyrazić swoją opinię w komentarzach. Pamiętam jak kiedyś napisałem, że bloga zakładam głównie po to, aby pogadać z ciekawymi ludźmi o ciekawych rzeczach.

I teraz, po pięciu latach blogowania myślę, że to mi się udało.

Dzięki Wam Moi Drodzy Czytelnicy :)

Dziękuję Wam za te pięć lat wspólnego blogowania i zapraszam na wirtualny tort...

http://media.infomariaj.ro/poze_articole/Tort-de-nunta-cu-frunze-de-toamna/12/1123/3/original/Tort-de-nunta-de-toamna-3.jpg

...oraz lampkę wirtualnego szampana :)

http://adamczewski.blog.polityka.pl/wp-content/uploads/2010/02/champagne-kieliszki2.jpg

A w następnym poście szykuję dla Was niespodziankę z okazji tej piątej rocznicy ;) Będzie to czat, który szykuję na moim blogu specjalnie na tę okazję.

Zapraszam Was wszystkich serdecznie na wspólne czatowanie na moim blogu już w najbliższą niedzielę.

Rozpoczęcie tego blogowego czata planuję na godzinę 21, ale wcześniej, pomiędzy godziną 20 a 21 będzie można sprawdzić, jak to czatowanie będzie wyglądało w praktyce.

Wszystkie szczegóły techniczne podam w kolejnym poście, który zamierzam opublikować w niedzielę do godziny 10 rano, aby wszyscy zainteresowani mieli czas, aby się z nim zapoznać.

Liczę na to , że skorzystacie za okazji, aby się dowiedzieć, co ten upierdliwy Smurff naprawdę o Was myśli :D

A więc do zobaczenia w niedzielę na czacie :)

Asertywnie.

2012-01-26T10:21:00.000+01:00

Dziś polecę asertywnie.

Kto nie chce, niech nie czyta.

Zresztą, nie ma przymusu czytania postów, z czego czasem korzystam.

Dlaczego korzystam?

Bo jeśli ktoś stale pisze posty w stylu "ja to, ja tamto, ja sramto", to nie chce mi się tego czytać. No bo ile razy można czytać coś w stylu "w pracy - jak to w pracy - ciężka charówa, po pracy spotkanie ze znajmymymi w pubie, a po kolacji - miły luzik i wreszcie spanko po ciężkim dniu".

Uważam, że szkoda mojego czasu na takie posty - i dlatego je sobie odpuszczam.

Druga sprawa to moje komentarze.

Od czasu do czasu zdarza mi się skrykować czyjegoś bloga/posta. Może to wyglądać na marudzenie/upierdliwość, brak interblogowej uprzejmości czy wręcz brak kultury z mojej strony /zwłaszcza na tych blogach, gdzie tzw. "permanentne słodzenie" jest na porządku dziennym - a niestety - jest coraz więcej takich blogów/, ale zapewniam, że wynika to wyłącznie z mojej asertywności, podyktowanej zresztą moim osobistym interesem. A więc jeśli krytykuję zbyt małą czcionkę postów/komentarzy lub zbyt mało kontrastujący kolor czcionki z kolorem tła, to tylko dlatego, że mam problemy z odczytaniem takich tekstów. A skoro mam problemy, to wolę być asertywny i od razu zgłosić to właścicielowi bloga, niż przez cały czas męczyć się z czytaniem.

Jeżeli piszę, że post jest dla mnie mało zrozumiały albo, że go w ogóle nie rozumiem, to NAPRAWDĘ tak jest. I guzik mnie obchodzi argument, że wszyscy inni czytający go zrozumieli - a to dlatego, że owi "wszyscy inni" mogli TYLKO UDAWAĆ, że go zrozumieli, a tak naprawdę to byli zbyt MAŁO ASERTYWNI, aby napisać, że także go nie zrozumieli - w co zresztą bardziej wierzę, gdyż nie uważam, abym był jakimś ciężko kapującym czytelnikiem czyichś wypocin, skoro do tej pory nikt mi tego nie zarzucił - oczywiście za wyjątkiem tych osób, którym napisałem, że takie mało zrozumiałe posty piszą...

Ale nie ma tego złego... mam też coś na pocieszenie.

Asertywność ma także swoje zalety. Np. nie mam w zwyczaju krytykować ani też chwalić szaty graficznej na blogach, tak samo jak nie mam w zwyczaju krytykować ani też chwalić cudzych postów, oczywiście pomijając te okoliczności które już wyżej opisałem, a więc sytuacje, gdy mnie to w jakiś sposób bezpośrednio dotyczy. W pozostałych przypadkach nie piszę nic, wychodząc z założenia, że każdy z nas kieruje się swoim własnym gustem.

Ale czasem zdarza mi się pochwalić czyjąś szatę graficzną lub czyjś post.

Jednak tylko wówczas, gdy ta szata graficzna lub post podobają mi się NAPRAWDĘ.

A skoro tak jest, wtedy właściciel bloga ma prawo z satysfakcją pomyśleć "może tym razem NAPRAWDĘ fajnie mi to wyszło skoro nawet ten marudny Smurff to pochwalił".
I to jest niewątpliwa zaleta mojej asertywnosci, zwłaszcza w dobie dzisiejszej blogosfery coraz bardziej przesiąkniątej permanentnym lukrowaniem i słodzeniem.
Pomyślcie o tym zanim ochrzcicie mnie "permanentym smerfem-marudą" ;)

Lubię i popieram asertywność. Dlatego jestem i nadal pozostanę asertywny, czy się to komuś podoba, czy nie.

********************

A na koniec tego posta wspomnienie pewnego zapomnianego przeboju, otulonego niestety, od kilku dni żałobnym kirem...

No i cóż mam teraz rzec... z przykrością muszę stwierdzić, że niestety... odpływają...

Irena Jarocka

(1946 - 2012)

Brunet wieczorową porą.

2012-01-23T22:24:00.000+01:00

Trwa konkurs na Blog Roku 2011.

O samym konkursie napiszę dopiero jak ta bieżąca edycja się skończy, ale dziś będzie coś związanego z tym tematem.

Otóż w konkursie na Blog Roku 2011 bierze udział jeden z moich blogowych znajomych, a więc potraktujmy poniższy filmik jako wstęp do tego posta...

O kim mowa?

Oczywiście o wilku mowa...

...czyli o tajemniczym Brunecie...

...w białym kitlu...

... czyli o Doktorze Brunecie rzecz jasna ;)

Otóż Dr Brunet indagowany przeze mnie na okoliczność zbyt mizernego /moim zdaniem/ lansowania się w blogosferze przy okazji startu w konkursie, napisał był niedawno na blogu swoje CV.

I było to dość tajemnicze CV...

Moją ciekawość wzbudziła zwłaszcza niejasna wzmianka o tym, jakoby Brunet miał być rumuńskim podrzutkiem.

Przeczytajmy, co pisze na tę okoliczność sam Dr Brunet:

"Zostałem wypchnięty na świat w dość tajemniczych okolicznościach.

Do dziś wśród części moich bliskich krąży teoria, mówiąca o tym, że jestem rumuńskim podrzutkiem. Dlaczego akurat rumuńskim - za cholerę nie wiem, podobno jednak mam w sobie geny niepośledniego sortu.

Rzekomo odbierający mnie położnik kopnął w kalendarz wiele lat temu, nie mogę więc zweryfikować żadnej z familijnych hipotez."

Od razu jak to przeczytałem, pomyślałem sobie:

- hmm... "rumuński podrzutek", ale przy okazji "geny niepośledniego sortu"... w tym musi się kryć jakaś tajemnica...

... więc wrzuciłem temat na Google i zacząłem żmudne poszukiwania...

No i po raz kolejny okazało się, że w Sieci można znaleźć wszystko... nawet najbardziej skrywane i tajne ACTA szybko wychodzą na jaw...

Także i w tym przypadku okazało się, że efekty tych poszukiwań przeszły moje najśmielsze oczekiwania... a mianowicie, wyszło na jaw, że... Brunet wcale nie jest takim zwykłym rumuńskim podrzutkiem... o nie, to by było zbyt proste...

Ale przecież wszyscy, którzy mieli okazję poznać Bruneta doskonale wiedzą, że jest to bardzo skomplikowany typ... osobnik na pozór cyniczno-sarkastyczny, innym razem to niemal bezduszny diaboliczny potwór, który jednak czasem pokazuje się nam w bardziej ludzkiej postaci, czyli jako wrażliwy i romantyczny, lekko zagubiony w tym naszym brutalnym świecie facet... jednym słowem, mocno skomplikowane indywiduum.

A teraz zadam pytanie retoryczne - czy taki pokręcony osobnik może być zwykłym rumuńskim podrzutkiem?

Oczywiście, że nie... nikogo więc chyba nie zdziwi, że Dr Brunet w rzeczywistości doskonale wie, że jest potomkiem starego książecego rodu, któremu dał początek żyjący w XIV wieku wołoski hospodar, Vlad III Dracula... tworzy się więc naturalne w tych okolicznościach pytanie - dlaczego Dr Brunet ukrywa swoje książęce pochodzenie?

Już wiem dlaczego... udało mi się odkryć głęboko skrywaną tajemnicę Bruneta...

Otóż okazało się, że nasz poczciwy Dr Brunet wieczorową porą wcale nie jest Brunetem... bo dziedziczone geny dają wtedy o sobie znać i Brunet wieczorową porą przekształca się w krwiożerczą bestię...

Nie wierzycie?

No to zobaczcie sami... poznajecie to krwiożercze monstrum?

Teraz, gdy już odkryłem głęboko skrywaną tajemnicę Dr Bruneta, mam nadzieję, że Panie zwabione tak niecodziennym pochodzeniem omawianego blogera będą głosować na brunetowego bloga jak oszalałe /wszak wampiry zawsze miały duże wzięcie u kobiet/, co też po prawdzie stało się praprzyczyną napisania tego posta ;)

A zatem konstatując, powtórzę za Brunetem:

KONIEC I BOMBA A KTO CZYTAŁ TEN TRĄBA :P

FTSZWFPS.

2012-01-18T02:06:00.001+01:00

Ten post już od dawna chodził mi po głowie, ale skrót "FTS" /Faceci To Świnie/ jakoś w tzw. międzyczasie przestał być na blogowym topie i wypadł z obiegu. Nie dziwota więc, że sam post także został przeze mnie zapomniany i zwyczajnie wyleciał mi z pamięci, podobnie jak wiele innych postów, które kiedyś tam pojawiły się w mojej głowie.

I dopiero jak przeczytałem ten komentarz Avy na blogu Violinki, to mi się momentalnie ten zapomniany post przypomniał.

Ava pisze między innymi:

...Żyję na tej ziemi już trochę czasu i nie zauważyłam aby dobrzy faceci istnieli tacy którzy nie wyrolują ,nie zostawią w trudach życia . Na pewno tacy istnieją ,ale to są anomalię , a anomalii nigdy nie powinno się brać za normę . (...) Jeżeli człowiek związuję się z kimś powinno się sprawdzać daną osobę za pośrednictwem detektywa . A kiedy kobieta ma dzieci a w związku jest jeszcze dobrze to warto byłoby aby namówiła mężczyznę na zapisanie majątku dzieciom ,bo po rozstaniu mężczyźni nie płacą alimentów i kontakt się urywa a w przyszłości dziecko nie dostanie żadnego majątku ,bo może zgarnąć druga żona. Warto się zabezpieczać...

W trakcie czytania tych słów przypomniał mi się nie tylko ten post, ale także niektóre sceny z filmu "Seksmisja", bo zaiste przy takim myśleniu można sobie o facetach pomyśleć, że staną się zupełnie zbędni w momencie, gdy kobiety poradzą sobie z partenogenezą ;)

Tym niemniej, chciałbym nieśmiało zaprotestować przeciwko nadużywaniu przez kobiety skrótu "FTS".

Drogie Panie, jeśli już koniecznie chcecie wypowiadać się nt. mężczyzn w tym tonie, to proszę, używajcie skrótu "FTSZWFPS" /Faceci To Świnie Za Wyjątkiem Facetów Pokroju Smurffa/.

A to dlatego, że świnią bynajmniej się nie czuję i myślę, że oprócz mnie jeszcze sporo innych facetów - czyli używając terminologii użytej przez Avę - takich męskich anomalii, by się znalazło.

Wirtualna dyskoteka z lat 80-tych.

2012-01-15T23:39:00.000+01:00

Witam szanownych państwaaaaaaaaaa!

Wprawdzie mamy już karnawał 2012 roku, ale przenieśmy się wszyscy 30 lat wstecz, w gorące klimaty dyskotek z lat 80-tych. Pamiętacie jeszcze państwo przeboje z tamtych lat i te wirujące kule świetlne? Jeśli nie, to nic straconego. Przenieśmy się wszyscy w atmosferę tamtych lat, przypomnijmy sobie te gorące hity.

Na początek zapytam:

- kim jest ta dziewczyna?

Tak tak, to młoda Madonna... tak śpiewała 30 lat temu...

A teraz posłuchajmy jak śpiewał młody Michael Jackson jeszcze zanim zapadł na chorobę zwaną bielactwem...

Teraz dla odmiany gorący hit dyskotekowy z połowy lat 80-tych...

A teraz grupa Alphaville i jeden z ich przebojów dyskotekowych...

Pogibajmy się teraz trochę... pamiętacie jeszcze te falujące biodra?

A teraz chwila relaksu z grupą Frankie Goes To Hollywood...

Udajmy się teraz w krótką muzyczną podróż z grupą Bronski Beat...

A teraz chwila wytchnienia z grupą OMD...

Na koniec przypomnijmy sobie jak ogarniały nas na parkiecie płomienie miłości...

Podane utwory stanowią zaledwie nikłą część topowych dyskotekowych rytmów z lat 80-tych. Mam nadzieję, że słuchając tych gorących kawałków przypomnicie sobie przeboje z tamtych lat i zapodacie mi je w komentarzach. A wtedy, kto wie, może zrobię kiedyś kolejną wirtualną dyskotekę nie tylko z lat 80-tych, ale także z lat 60-tych i 70-tych ;)

Fontanna i mgła.

2012-01-08T22:00:00.000+01:00

Raz mgła z fontanną się spotkała.

Fontanna była kolorowa

A mgła była biała

- A coś ty taka kolorowa? - mgła zapytała

Fontanna żachnęła się po czym odparła

- A coś ty taka biała?

- Nie wiesz? - mgła na to odparła

- Już my mgły tak mamy

- Jesteśmy białe - inaczej dola nasza marna!

Fontanna na to:

- Ale białe jest nudne

- Spróbuj kiedyś jak ja być kolorową

- Kolory są cudne!

- Ale jak ja mam to zrobić? - mgła ją zapytała

Fontanna zamilkła. No bo co miała mówić

Skoro odpowiedzi nie znała?

Mgła posmutniała, bo zrozumiała, że fontanna nie żartuje

Nagle Smurffa ujrzała - och, z nieba mi chłopak spadł!!

On mnie pokoloruje!

Kiedy wreszcie będzie koniec tej tragifarsy?

2012-01-02T10:12:00.000+01:00

To, że w Polsce tzw. "służba zdrowia" sama jest ciężko chora i robi bokami przynajmniej od dobrych paru lat wiedzą już nawet małe dzieci.

W ostatnich dniach mamy kolejne dwa odcinki tej tragifarsy. Pierwszy nazywa się "lekarzu, przestań się zajmować takimi pierdołami jak leczenie ludzi i zajmij się tym, co naprawdę istotne, czyli sprawdzaniem, czy twoi pacjenci są na pewno ubezpieczeni w Narodowym Funduszu Zdrowia". Natomiast drugi odcinek nazywa się "sorry pacjencie, ale z tymi lakami refundowanymi było za bardzo normalnie, dlatego teraz zmieniliśmy reguły gry i przygotowaliśmy dla ciebie czeski film w polskiej reżyserii".

Ciekawe, że każdy nowy rząd zapowiada, że już będzie lepiej. Normalniej, prościej i przejrzyściej. No i jakieś pseudoreformy idą jedna za drugą, podobnie jak coraz wieksze jak najbardziej realne pieniądze wydobywane z kieszeni podatników, które podobno mają "iść za pacjentem". Nie mogę tego ostatniego napisać bez użycia cudzysłowu, bo to g. prawda...

Pieniądze idą w jakąś czarną dziurę, a pacjentów cała ta tzw. "służba zdrowia" ma w "głębokim poważaniu". Każdy element wchodzący w skład tej chorej układanki, czyli ministerstwo /tzw. "resort zdrowia"/, NFZ, przychodnie, szpitale, lekarze i apteki, doskonale zdaje sobie sprawę, że pacjenci są jak stado baranów - czyli i tak pójdą tam, gdzie im się każe, bo nie mają żadnej alternatywy. Ba, będą potulnie czekać w coraz dłuższych kolejkach, które już dawno wydłużyły się ponad poziom zdrowego rozsądku. Ale czy pacjenci mają jakiś wybór? Jeśli zaczną leczyć się prywatnie, tym lepiej, bo oprócz składek zdrowotnych, będą musieli wysupłać na leczenie dodatkową kasę - a wtedy tzw. "sużba zdrowia" tylko ręce zaciera, bo przecież dodatkowy pieniądz każdemu się przyda.

Dlatego w tym chorym systemie zwanym "służbą zdrowia" każdy widzi głównie swój własny interes - ministerstwo spycha swoje problemy na barki NFZ i lekarzy, NFZ - na barki przychodni i szpitali, natomiast lekarze próbują ostatnio wyręczyć się aptekami.

Rzecz jasna cierpią na tym przede wszystkim pacjenci, którzy ponoszą główne koszty tych wzajemnych przepychanek.

Dlatego na okrągło powtarzany slogan przez wszystkich przedstawicieli tzw. "służby zdrowia", cytuję: "najważniejszy jest pacjent" brzmi w tej sytuacji co najmniej groteskowo.

A ja się pytam - kiedy będzie wreszcie koniec tej tragifarsy?

Kiedy wreszcie ktoś naprawdę zreformuje ten chory system, albo go w cholerę rozwiąże jako niewydolny i nie nadający się do dalszego leczenia? Osobiście nie miałbym nic przeciwko temu ostatniemu posunięciu.

Nie mam zamiaru płacić podwójnie - skoro płacę wcale niemałą kasę na ubezpieczenie zdrowotne /obecnie przeszło 3 tys. złotych rocznie/, to nie mam zamiaru płacić drugie tyle za to samo. Nie ma głupich. Od rządzących oczekuję gruntownej reformy tego chorego systemu, albo zostawienie mi możliwości dobrowolnej wpłaty na ochronę mojego zdrowia tam gdzie chcę, bez narzucania mi konieczności wpłaty przymusowego haraczu na chory i niewydolny system, który nie wywiązuje się z tego, co powinien. Skoro płacę, to i wymagam.

I nie daję już żadnej taryfy ulgowej typu: "wicie, rozumicie towarzysze...".

Komuna skończyła się przeszło 20 lat temu i najwyższy czas, aby z nią skończyć także w resorcie służby zdrowia.

2012...

2011-12-30T12:28:00.000+01:00

Pojutrze będzie już rok 2012...

Podobno lepiej już było, a w nowym roku czeka na nas kryzys i kolejne podwyżki...

Może i tak, ale pamiętajcie, że każdy z nas jest kowalem swojego losu i szczęście w życiu zawsze można znaleźć, jeśli się tego szczęścia starannie poszuka...

Życzę Wam, abyście znaleźli to szczęście i szli przez życie nie zważając na piętrzące się kolejne problemy i przeszkody...

Wierzę, że co nas nie zabije, to nas wzmocni i z tą wiarą życzę Wam zdrowia i wszelkiej pomyślności w nadchodzącym 2012 roku... obyśmy za rok mogli sobie powiedzieć

- to był rok, dobry rok, z żalem dziś żegnam go...

Do Siego Roku, Moi Drodzy! :)

Inny, chociaż na pozór taki sam.

2011-12-28T01:01:00.001+01:00

Mija czas i każdy z nas choć ten sam jest inny, jest inny, jest inny...

Wilki "Cherman" /fragment/.

Zbliża się koniec roku, a wraz z nim kolejne przeżycia stały się naszym udziałem.

Zamykając rozdział pod tytułem "Rok 2011" warto sobie uzmysłowić, że wraz z upływającym czasem zmieniamy się nie tylko fizycznie, ale także psychicznie.

Nasz umysł powoli ewoluuje, zmieniamy się, chociaż często nie zdajemy sobie z tego sprawy.

Zmienia się nasze spojrzenie na wiele spraw, a wiele rzeczy wraz z wiekiem oglądamy w zupełnie innym świetle, co ma wpływ na nasze poglądy i nasze postępowanie.

Na ogół wraz z wiekiem stajemy się bardziej roztropni, zachowujemy się w sposób bardziej wyważony i przemyślany. Już nie pozwalamy sobie na beztroskie szaleństwa młodości, zdajemy sobie sprawę, że takie zachowanie w pewnym wieku po prostu nie przystoi.

Zmienia się też nasze spojrzenie na ludzi.

Wielu naszych idoli z lat młodzieńczych wraz z upływem czasu traci swoje atrybuty, którymi nas wcześniej zachwycali.

hej prorocy moi z gniewnych lat, obrastacie w tłuszcz

już was w swoje szpony dopadł szmal, zdrada płynie z ust *

Często po latach, zadajemy sobie pytanie

- co ja w niej/nim widziałem/łam?

Może to dotyczyć zarówno naszych wcześniejszych sympatii, jak też naszych obecnych partnerów, z którymi wciąż dzielimy nasze życie.

Czasem dotyczy to także naszych życiowych mentorów, ludzi na których się wzorowaliśmy lub których kiedyś podziwialiśmy.

Warto sobie uświadomić, że w ciągu tego czasu, który upłynął, zarówno my sami, jak i wszyscy ci ludzie, z którymi wcześniej zetknął nas los, zmieniliśmy się, czasem w znacznym stopniu.

To już nie są ci sami ludzie, których znaliśmy przed laty, nawet jeśli wyglądają podobnie.

I my także już nie jesteśmy tacy sami, bo czas wszystko zmienia i na każdym zostawia swoje ślady, także te niewidoczne.

Mając na uwadze, że każdy z nas ewoluuje, musimy cały czas trzymać przysłowiową "rękę na pulsie" i starać się szukać nici porozumienia z naszymi partnerami i ludźmi, którzy z różnych względów są dla nas bliscy.

Bo my sami się zmieniamy i ci ludzie wokół nas także się zmieniają... bo nic nie jest dane na zawsze...

Więc jeśli ktoś myśli, że kończąc tego posta jestem tym samym Smurffem, jakim byłem gdy zaczynałem go pisać, jest w błędzie - prawda jest taka, że jestem już trochę inny.

Inny, chociaż na pozór wciąż ten sam...

* Perfect "Nie płacz Ewka" /fragment/.

Pasterka wokół nas.

2011-12-25T23:20:00.000+01:00

Pasterka w małym wiejskim kościółku.

Wewnątrz panuje cisza chociaż cały kościółek wypełniony jest ludźmi.

Dochodzi północ.

Panuje półmrok, palą się tylko kolorowe lampki na choince i kilka świec postawionych przed ołtarzem.

Tłum ludzi w ciszy i skupieniu wpatruje się w światło świec.

Wpatruje się z wiarą i nadzieją jakby w jasnym świetle świec krył się ratunek na pokonanie panującego mroku.

Cisza przedłuża się, ale ludzie cierpliwie czekają.

W tym cierpliwym wyczekiwaniu, w ciszy i półmroku kryjącym się w tym wiejskim kościółku, w tym rytuale powtarzanym z roku na rok jest coś z magii; ludzie zdają się czekać, aż półmrok zostanie pokonany przez światło, a śpiew zastąpi panującą ciszę.

I tak też się dzieje - nagle w kościółku robi się jasno, a ludzie intonują "Wśród nocnej ciszy".

Boże Narodzenie podobnie jak Wielkanoc niesie w sobie radość i nadzieję.

Radość, że panujący mrok po raz kolejny ustąpi miejsca przed światłem.

Nadzieję, że ten rytuał stanowi symbol zwycięstwa jasności nad ciemnością.

Zalążek tej nadziei kryje się w blasku świec.

Z okazji świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim czytelnikom smurffowego bloga wiele zdrowia, radości, spokoju, miłości i nadziei.

Mamy już "prezent świąteczny" od Talibów - kolejnych pięciu Polaków poległo w Afganistanie.

2011-12-21T13:51:00.002+01:00

Razem z dzisiejszymi pięcioma ofiarami, już 36 Polaków poległo w Afganistanie.

Nikt nigdy nie wyjaśnił mi dostatecznie jasno, po jaką cholerę wysłano tam nasze wojska, po co tam giną nasi żołnierze.

W imię czego?

Czy chodzi o walkę ze światowym terroryzmem?

Czy to jest tylko wygodne hasło usprawiedliwiające ponoszoną tam ofiarę?

Nie chce mi się więcej o tym pisać.

Niby już mamy nastrój przedświąteczny, ale... zrobiło mi się bardzo przykro jak usłyszałem dziś tę wiadomość...

Panowie politycy/generałowie/decydenci... a może byście wreszcie wycofali stamtąd nasze wojska, aby nie było więcej ofiar?

O wypłacie zadośćuczynień, itp. kwot pochodzących z naszych podatków nawet nie będę wspominał... przecie lada dzień mamy święta...

Szczyt bezczelności z mojej strony?

2011-12-19T14:10:00.003+01:00

Jestem cholernie pamiętliwym typem.

Sąsiad pożyczył ode mnie jakieś 15 lat temu 10 złotych. Miał oddać za tydzień...

Był wtedy zwykłym drobnym pijaczkiem i któregoś dnia zdybał mnie na ulicy, a że potrzebował na piwo /o czym doskonale wiedziałem/, podszedł i "czule" mnie poprosił. Pożyczyłem mu dla tzw. "świętego spokoju".

Od tamtej pory kilka razy próbował pożyczyć ode mnie kolejne 10 złotych gdy mnie zobaczył na ulicy, ale już nie dałem mu ani grosza uzasadniając odmowę tym, że nie oddał mi tamtej dychy.

Po pewnym czasie zrozumiał, że już więcej mu nie pożyczę i przestał mnie prosić o pożyczkę poprzestając na tradycyjnym "dzień dobry".

Ale o zwrocie tamtych 10 złotych nawet się nie zająknął.

Parę lat temu nastąpiła u sąsiada duża metamorfoza.

Przestał się szwendać na ulicy i popijać, natomiast związał się z pewną kobietą, która prowadzi sklep owocowo-warzywny, tzw. "zieleniak".

Po pewnym czasie ta kobieta zaufała mu na tyle, że widzę jak sąsiad od czasu do czasu własnoręcznie tam sprzedaje. Niedawno kupiłem od niego jabłka. Były po 2,50 za kilogram.

I wtedy mnie olśniło.

Pomyślałem sobie, że następnym razem wezmę więcej tych jabłek, jakieś 3 kilo. Gdy już je odważy i powie, że należy się 7,50 zł to zdejmę je z wagi i powiem mu głośno i wyraźnie:

- w takim razie będzie mi pan dłużny jeszcze 2,50 zł...

Po czym odrócę się na pięcie i tyle mnie będzie widział...

Swoim pomysłem podzieliłem się z MKM /która doskonale wie o tamtych 10 zł/.

Usłyszałem, że takie zachowanie to szczyt bezczelności z mojej strony...

A ja się pytam:

- Kto w tej sytuacji jest naprawdę bezczelny? Sąsiad, który przez 15 lat nie oddał mi moich pieniędzy, czy też ja, bo chcę te pieniądze w jakiś sposób odzyskać?

Przypadek państwa R.

2011-12-15T11:19:00.001+01:00

Państwo R. przeprowadziło się do tego domu wielorodzinnego parę lat temu. "Przeprowadziło się" to może za dużo powiedziane - pomoc socjalna załatwiła im to mieszkanie. Jak wszystko inne zresztą...

Mieli wtedy dziecięcioro dzieci. Teraz mają jedenaścioro, ale powinni mieć dwanaścioro, bo kobieta urodziła w tym czasie dwójkę dzieci. Niestety, jeden chłopczyk utopił się w tym czasie w rzece. Przyczyną był oczywiście brak należytej opieki, ale przybyły na miejsce prokurator szybko zajął się tym, czym wg państwa R. powinien się zajmować - czyli organizowaniem dla państwa R. pomocy. Bo przecież "im się należy". Są rodziną wielodzietną i pomoc im się należy jak psu buda.

Dlatego pan R. jak do tej pory żadną pracą się nie zhańbił. Ale za to pracuje bardzo wydajnie nad powiększeniem rodziny... i co najważniejsze - skutecznie. A pani R. bardzo skutecznie te dzieci rodzi. W myśl powiedzenia "co rok, to prorok"...

Niestety, państwa R. ma pecha - wszyscy okoliczni sąsiedzi to wyjątkowo nieczułe sukinsyny... bo już nikt z sąsiedztwa nie chce im pożyczać pieniędzy.

To co, że wcześniej nie oddali? Sąsiedzi muszą zrozumieć, że są rodziną wielodzietną i jest im ciężko... a pieniądze nie spadają z nieba przecież... ile to się czasem trzeba nachodzić w opiece socjalnej, aby ci bezduszni urzędnicy zrozumieli, jak jest im ciężko... ile to trzeba się nadzwonić po sponsorach, aby wreszcie przywieźli nowe rowery dzieciom... bo te stare, co je przywieźli trzy lata temu już dawno są popsute... wiadomo, nic nie jest wieczne...

Państwo R. to bardzo ekologiczna rodzina. W swoim piecu pali wszystko, co tylko da się spalić - plastiki, gumy, stare ubrania... to nic, że czasem śmierdzi... no przecież trzeba spalić, skoro na święta sponsorzy przywiozą nowe ubrania dla dzieci... a pozostałych śmieci i tak jest bardzo dużo... już wszystkie okoliczne miejsca są nimi zawalone... no bo kto to słyszał, aby dawać taki mały pojemnik na odpady raz na dwa tygodnie dla tak licznej rodziny?

Państwo R. wychowują swoje dzieci na prawych i uczciwych obywateli... wprawdzie wszyscy wiedzą, że to Franek z Marcinem włamali się latem przez uchylone okno i próbowali ograbić mieszkanie sąsiadki, gdy ta niespodziewanie wcześniej wróciła z zakupów, ale to był tylko taki jednostkowy przypadek... co prawda rok temu Franek przyparty do muru przez inną sąsiadkę przyznał się, że to on w ubiegłym roku splądrował jej mieszkanie, jak poszła do sklepu /Marcina wtedy nie było, ale za to Gośka stała na czatach i pilnowała, aby sąsiadka go nie zaskoczyła/, ale to tylko świadczy o tym, jakie to są dobre i uczciwe dzieci... a wszystkie pozostałe włamania, to już jacyś inni złodzieje zrobili, jak ludzie w ogóle śmią ich podejrzewać?

A że "dzień dobry" sąsiadom nie mówią? A co mają mówić, jak te sukinsyny pieniędzy im nie chcą pożyczać?

W gruncie rzeczy to są dobre i grzeczne dzieci. I na pewno w przyszłości zajmą się tym, co najważniejsze, czyli płodzeniem własnych dzieci jak przyjdzie na to pora...

To nic, że będzie im ciężko... im też jest cieżko, ale jakoś sobie radzą... przecież państwo pomaga rodzinom wielodzietnym...

Kilka refleksji w 30-tą rocznicę stanu wojennego.

2011-12-11T16:36:00.001+01:00

Zbliża się 30-ta rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Jak zwykle z tej okazji odbędzie się w naszym kraju gorąca dyskusja, czy był on konieczny i takie tam "grudniowe Polaków rozmowy" z których zresztą nic nigdy nie wynika, bo i tak każda ze stron jest przekonana do swoich racji.

Dla mnie stan wojenny wpisuje się w cały kontekst wydarzeń ostatnich 30 lat i od pewnego czasu przestałem się zastanawiać, czy był on potrzebny, czy też nie, bo wydaje mi się, że jest to kwestia do wyjaśnienia bardziej przez historyków niż przez całe społeczeństwo.

Jeśli nasuwają mi się jakieś refleksje z okazji wprowadzenia stanu wojennego, to są one ściśle związane z obecną sytuacją Polski, Europy i Świata.

Te refleksje można zawrzeć w jednym prostym pytaniu - co jest tak naprawdę ważne? Proste pytanie, ale odpowiedź na to pytanie jest bardzo trudna, bo każdy z nas odpowie trochę inaczej. I myślę, że każdy z najważniejszych polityków ostatniego 30-lecia także dałby mi inną odpowiedź na to pytanie. Mam tutaj na myśli zarówno wojskowych tj. generałów Jaruzelskiego i Kiszczaka, pułkownika Kuklińskiego, jak i pozostałych polityków, którzy wytyczali albo wciąż wytyczają polityczny kierunek dla naszego kraju, czyli Tadeusza Mazowieckiego, Lecha Wałęsę, Aleksandra Kwaśniewskiego, Leszka Millera, Lecha i Jarosława Kaczyńskich oraz Donalda Tuska.

Każda z tych osób zapewne udzieli innej odpowiedzi na to pytanie, kierując się własnym światopoglądem i wyznawanymi przez siebie wartościami.

Każda z tych osób ma też swoich wiernych popleczników, sojuszników, krytyków, jak i zagorzałych przeciwników. W tym kontekście generałowie Jaruzelski i Kiszczak dla jednych będą bohaterami, dla innych - ofiarami panującego wtedy systemu, a jeszcze dla innych - po prostu zdrajcami. Podobnie jest z pułkownikiem Kuklińskim i pozostałymi wymienionymi przeze mnie politykami.

Piszę o tym, gdyż obecnie w Polsce odbywa się gorąca dyskusja nt. naszej politycznej przyszłości. Czy Polska powinna iść własną drogą, czy też pogodzić się z częściową utratą suwerenności i tożsamości narodowej na rzecz życia w zjednoczonej Europie?

Wydaje się, że Wielka Brytania postanowiła pójść własną drogą. Czy my też powinniśmy pójść śladem Brytyjczyków?

Co jest ważniejsze - dążenie do życia w zjednoczonej Europie, czy też utrzymanie polskiego status quo?

Dla bohaterskiego pokolenia "Kolumbów" urodzonych na początku XX wieku odpowiedź będzie oczywista - przecież Oni za ten kraj walczyli, przelewali swoją krew, aby walczyć za wolność, niepodległość i suwerenność.

I to się w końcu udało...

Czy teraz powinniśmy dobrowolnie zrzec się częściowej utraty tej suwerenności, aby stać się jednym z wielu regionów zjednoczonej Unii Europejskiej?

Ot i masz zagwozdkę, Polaku...

A co ja na to wszystko?

Powiem Wam...

Chciałbym aby mój pra... pra... prawnuk zapytany za 1000 lat o to, kim jest, odpowiedział następująco:

- czuję się obywatelem Świata, ale z pochodzenia jestem Polakiem... i jestem dumny z tego faktu...

Obce gwiazdozbiory.

2011-12-06T22:11:00.001+01:00

Faktycznie, jakaś dziwna pustka Cię pochłonęła...a może to nawet nie jest pustka, tylko jakaś straszna czarna dziura, sam już nie wiem.

Tak czy owak, coraz Cię mniej, jesteś coraz dalej ode mnie... zupełnie jakbyś oddalała się z prędkością światła w jakieś obce gwiazdozbiory, w zupełnie inny wymiar czasoprzestrzeni... wzdrygam się na samą myśl, bo wydaje mi się, że panuje tam przeraźliwy chłód, a ciemność jest tam tak gęsta i intensywna, że odbija się kruczoczarnym cieniem na samym dnie duszy...

A najgorsze jest to, że ja doskonale wiem, iż to nie był Twój świadomy wybór... dałaś się ponieść tej fali, która Cię chwyciła i uniosła za sobą, ale wcale tego nie chciałaś... po prostu zabrakło Ci sił i wiary, że możesz się nie dać, że może być inaczej...

A teraz wołam do Ciebie z drugiej strony kosmosu... czy widzisz mnie jeszcze, czy słyszysz, czy pamiętasz?

To ja, Smurff, Twój Nadworny Astronom...

Ostatnie konwulsje jesieni.

2011-11-27T20:01:00.001+01:00

Koniec jesieni niesie ze sobą wiele melancholii.
Na horyzoncie snują się mgły, a bezlistne szare drzewa zamierają bez ruchu w oczekiwaniu na zimę.

Wiele osób nie lubi tej pory roku. Fakt, w powietrzu czuje się wtedy chłód i wilgoć. "Zgniła pogoda" - mówią niektórzy.

Okrągły rok temu napisałem wiersz, który opowiada o tej porze roku, ale zanim go opublikowałem, nadeszła zima.

Lecz dzisiejsza, mokra, chłodna i bardzo pochmurna niedziela oraz pewien komentarz, który przeczytałem na gg sprawiły, że przypomniałem sobie o tym wierszu.

I dobrze, bo znów mógłbym nie zdążyć z jego publikacją ;)

mgliste poranki

i bezlistne drzewa

zmieniają świat wokół mnie

w trochę tajemniczą

szaro-białą matnię

zamykam się w domu

jak żółw w skorupie

piję gorącą herbatę

na poprawę nastroju

bo nie chcę spoglądać

na te ponure

jesieni konwulsje ostatnie

płacząca wierzba

mokra i cicha

stoi samotnie w parku

nad mrocznym stawem pochylona

pod nią zalega

grubą warstwa

butwiejących liści

nie chcę tego widzieć

jak jesień kona

posępne niebo

zasnute aż po brzegi

całunem popielatych chmur

spogląda litościwym wzrokiem

na kraczące wniebogłosy

przelatujące wrony

nie chcę tego widzieć

ani tego słyszeć

zakładam na uszy słuchawki

i patrzę daleko przed siebie

lecz widzę tylko

jesienny pejzaż zamglony

każdego roku jest tak samo

każdego roku wyczekuję

kiedy śnieg zasłoni szarość

a litościwy mróz

wszystko w srebro zamieni

Właśnie tak

co roku

kończą się

ostatnie konwulsje jesieni

A muzycznym dodatkiem do tego wiersza niech będzie ten, trochę zapomniany już utwór... moim zdaniem pasuje tutaj, bo o tej porze roku mam wrażenie, jakbyśmy wszyscy powoli znikali w tej niepodzielnie panującej szarości...

Samotny mężczyzna na pustym peronie

Przy jego boku walizka

Para oczu spogląda chłodno w milczeniu

Gdy on, przestraszony, próbuje się ukryć

Wszyscy znikamy w szarości...

Czuję deszcz przenikający angielskie lato

Słyszę melodie dalekiej piosenki

Wychodzę z plakatu - dekoracji

Pragnąc by życie nie było tak długie

Wszyscy znikamy w szarości...

Visage "Fade To Gray". Tłumaczenie - Tomasz Beksiński.

The show must go on, Freddie...

2011-11-24T22:02:00.001+01:00

Puste przestrzenie, po co żyjemy?

Opuszczone miejsca, sądzę, że wiemy jak to bywa w życiu

I tak bez przerwy, czy ktoś wie, czego szukamy?

Kolejny bohater, kolejna bezmyślna zbrodnia za kurtyną w postaci pantomimy

Tak trzymaj! Czy ktoś jeszcze chce to znosić?

Show musi trwać!

Wewnątrz serce mi pęka, mój makijaż być może się łuszczy

Lecz mój uśmiech wciąż pozostaje

Cokolwiek się wydarzy, pozostawię to wszystko losowi

Kolejny zawód miłosny, kolejny nieudany romans

I tak bez przerwy, czy ktokolwiek wie, po co żyjemy?

Sadze, że się uczę, zapewne jestem coraz bliżej

Wkrótce zaraz za rogiem będę zakręcał

Na zewnątrz świta, ale wewnątrz w ciemności, chcę do bólu być wolny

Show musi trwać, o tak!

Moja dusza jest wymalowana jak skrzydła motyli, wczorajsze baśnie będą coraz silniejsze

Lecz nie umrą nigdy, potrafię wzbić się wysoko moi przyjaciele!

Show musi trwać!

Stawię temu czoła z wielkim uśmiechem na twarzy, nigdy się nie poddam, razem z moim show!

Stanę się najważniejszy , aż do przesady, muszę znaleźć wolę by wytrwać

Zaczynamy show,

Show musi trwać....

/Queen "The Show Must Go On", tłum. Łukasz Besztyga/

Trudno uwierzyć, że to już 20 lat minęło od kiedy Freddie Mercury odszedł, aby wykonywać swój wieczny koncert...

Pamiętam jakby to było wczoraj - tego dnia rano Mama powiedziała mi, że usłyszała w radio, iż jakiś gość nazwany przez spikera "królem rocka" nie żyje... niestety, nie usłyszała o kogo chodzi... a ja nie wiem dlaczego, ale po usłyszeniu tej wiadomości w pierwszej chwili pomyślałem o Philu Collinsie... lecz szybko okazało się, że Phil ma się całkiem dobrze, natomiast tym nieżyjącym królem rocka jest lider grupy Queen.

Freddie od początku kariery był osobą dość kontrowersyjną, ale nikt nie mógł mu odmówić niesamowitej wręcz charyzmy, artystycznego wyczucia, czy też wyrafinowanego scenicznego image. Między innymi dzięki tym cechom Freddie razem z grupą Queen zyskał miliony fanów na całym świecie.

I mimo upływu tych 20 lat nic się nie zmieniło. Wiele osób plasuje Queen w ścisłej czołówce rockowych grup wszechczasów, ale są i tacy, którzy uznają Królową za grupę najwybitniejszą.

Z obszernego repertuaru grupy Queen wybrałem dziś kilka utworów, które należą do moich ulubionych. Na wstępie był to "The Show Must Go On", który osobiście uważam za najlepszy utwór tej grupy. Warto dodać, że doskonałą analizę i to niemal każdego wersu w tym utworze wykonała równo trzy lata temu w tym poście wielka fanka grupy Queen, Viola Silvestris /którą pozdrawiam przy okazji, jeśli czyta ten post/. Polecam tę analizę każdemu, kto lubi słuchać "Królową".

Drugim utworem, który chciałbym tutaj zapodać będzie bodaj najbardziej znany /razem z "Bohemian Rhapsody"/ przebój tej grupy, który po latach stał się utworem kultowym.

Kolejnym utworem będzie bardzo nastrojowy utwór "Who Wants to Live Forever" znany także z filmu "Nieśmiertelny".

Freddie, jak wiadomo, długo chorował na AIDS i w 1991 zmarł z tego powodu. Ale do ostatnich dni swojego życia był bardzo aktywnym wokalistą. Dzięki temu mogła powstać płyta "Innuendo" - ostatnia płyta nagrana jeszcze za życia Freddiego, która należy do najlepszych w dorobku grupy. Freddie był już wtedy bardzo wyniszczony długotrwałą chorobą, co można zobaczyć oglądając teledysk z utworem "These Are the Days of Our Lives".

Na koniec chciałbym pokazać jeszcze jeden utwór grupy Queen, który należy do moich ulubionych - będzie to "Love of My Life".

Występujący w białym lub kolorowym przylegającym do ciała kostiumie, na ogół rozpięty od pasa w górę i śpiewający z ogromną ekspresją - właśnie tak zapamiętam Freddiego Mercury'ego, który swoim śpiewem zaskarbił sobie miejsce w sercach milionów fanów rozsianych po całym świecie.

Prawda z gatunku niechcianych.

2011-11-22T22:10:00.000+01:00

Poniżej rozmowa dwóch blogerów - "Czerwonego" z "Niebieskim".

Dla odróżnienia obu ścieżek dialogowych, kwestie wypowiadane przez Niebieskiego oznaczone są na niebiesko, zaś "Czerwonego" - na czerwono /a tak naprawdę - bardziej na bordowo niż na czerwono ;)/.

- Powiedz mi, nie wiesz kto to jest ten nowy, podpisujący się jako "The" na blogu Brązowego?

- Trudno, żebym tego nie wiedział... bo to jestem ja we własnej osobie...

- Ty??? Ale czemu tak... czemu zmieniłeś nicka?

- Przecież wiesz, że w trakcie naszej ostatniej dyskusji ostro się z Brązowym pokłóciłem, po czym postanowił on zerwać ze mną blogowe kontakty...

- No właśnie... dlatego myślałem, że już nie będziesz tam komentował...

- Jako "Niebieski" tam nie komentuję... ale prawda jest taka, że Brązowy pisze w sposób interesujący i na ogół porusza ciekawe tematy, co zazwyczaj skłania mnie do pewnych refleksji, którymi chcę się z Brązowym podzielić... widzisz, ja po tamtej naszej dyskusji wcale nie uznałem go za wroga, to on mnie za takiego wroga uznał... co prawda wywaliłem mu wtedy prawdę prosto w oczy, bo mu się należało, ale w moim przekonaniu to była prawda obiektywna, nie przewidziałem tylko jednego, że w jego oczach stanę się z miejsca wrogiem numer jeden... ale to był już jego wybór... w tej sytuacji postanowiłem zmienić nicka i dalej u niego komentować, tylko w trochę inny sposób, aby mnie nie poznał.

- A nie uważasz, że to jest gra nie fair?

- Myślę, że nie. Zmieniłem zupełnie styl i chyba robię to dobrze, skoro nawet ty mnie nie poznałeś... jemu też te moje komcie pasują, sadząc po jego odpowiedziach...

- Nie o to mi chodzi... przecież ty teraz zabawiasz się z Brązowym jak kot z myszą... nie widzisz tego?

- Wcale się z nim nie zabawiam... piszę mu komentarze całkiem na serio i nie jest to żadna zabawa z mojej strony, tylko ciekawa wymiana myśli...

- Ale Brązowy przecież nie wie, że ten "The" to ty! O tym mu nie powiedziałeś, prawda?

- I nie zamierzam mu tego mówić... no bo po co? Od razu by się zacietrzewił... zresztą, co mu to da? Tamtą sprawę zamknąłem i zastosowałem coś w rodzaju resetu w naszych wzajemnych stosunkach... w realu takie coś jest niemożliwe, ale net mi na to pozwala, więc z tego korzystam...

- Ale to jest przecież zafałszowanie rzeczywistości, nie widzisz tego?

- Zafałszowanie rzeczywistości? Jakiej rzeczywistości? Tej co była, czy tej co jest teraz? Chyba mnie nie rozumiesz, Czerwony... ja wobec Brązowego już nie jestem "Niebieski", jestem teraz "The" i to jest już inna osoba... "Niebieski" nie istnieje...

- Nieprawda... to cały czas jesteś ty, czyli ta sama osoba...

- W realu tak, ale w necie możemy pokazać się w całej naszej różnorodności... przecież nie jesteśmy zawsze tacy sami i ja Brązowego nie oszukuję, pokazuję mu tylko inną stronę mojej osobowości...

- Nie zgadzam się z tobą... pisząc pod innym nickiem nie stałeś się innym człowiekiem, on jest nadal tym samym Brązowym, ale on nie wie, że ty jesteś tym samym Niebieskim, a więc oszukujesz go.

- Ty nadal mnie nie rozumiesz... absolutnie go nie oszukuję, bo ja już nie jestem "Niebieski", teraz jestem dla niego "The" i tylko to się liczy.

- A co by było, gdyby Brązowy poznał prawdę?

- A po co ma ją poznawać? To nic nie da, oprócz tego, że pogorszy nasze wzajemne relacje... zauważ, że wokół nas jest sporo prawd, o których można powiedzieć, że należą do gatunku niechcianych, których ujawnienie tak naprawdę nikomu nie przyniesie żadnego pożytku... i myślę, że ta prawda należy właśnie do tej grupy...

- Mów co chcesz Niebieski, ale dla mnie jednak jesteś wirtualnym oszustem... bo to jest wirtualne oszustwo...
- Ja tak nie uważam...

A jak Wy myślicie?
Kto ma rację w tym sporze?

Pogodzić się z życiem.

2011-11-18T11:43:00.000+01:00

Wszelkie niedopowiedzenia tłumaczę sobie na swój własny sposób.

Gdy czytam, że ktoś ma doła, bo właśnie przeżywa kryzys wieku średniego, nie musi nic więcej dodawać... dobrze wiem o co kaman.

A jeśli tym kimś jest kobieta? Czy to coś zmienia?

Czy kobiety przeżywają tę fazę swojego życia inaczej niż mężczyźni?

Zastanawiałem się nad tym, co może trapić kobiety w tym okresie... i wyszło mi na to, że chyba są to te same przyczyny, jak u facetów.

Co to jest?

/To dla tych wszystkich, którzy jeszcze tego nie doświadczyli na własnej skórze z powodu wieku, bądź jakoś tę fazę życia "przegapili"/ ;)

Najkrócej rzecz ujmując, to w tym czasie człowiek zaczyna zdawać sobie na serio sprawę z szybko /za szybko!!!/ upływającego życia. Pewne szaleństwa młodości powoli stają się już tylko historią /czasem bardzo miłą, innym razem mniej miłą, to zależy ;)/, człowiek zdaje sobie sprawę, że tę bardziej radosną, młodzieńczą połowę życia ma już za sobą, pewne pielęgnowane marzenia pozostaną jedynie marzeniami, bo nie da się ich praktycznie zrealizować...

Zaczyna się wkraczanie w wiek dojrzały, a dalej na horyzoncie widać już wyłaniającą się starość... z wszystkimi tego wieku konsekwencjami, a gdzieś tam, hen, daleko na widnokręgu czeka już śmierć, z istnienia której co prawda człowiek zdawał sobie wcześniej sprawę, ale jakoś do tej pory jednak nie dopuszczał myśli, że jego także się ima, no zwyczajnie nie brał tego do głowy.

Ludzie mają na to różne recepty.

Niektórzy próbują dogonić odchodzącą młodość rzucając się w wir różnych zajęć. Czasem są to zajęcia sportowe, czy też naukowe, innym razem quasi-sportowe, czyli inaczej mówiąc - seksualne ;)

Faceci próbują wówczas udowodnić, że są równie jurnymi kochankami, jakimi byli 20 lat wcześniej, a kobiety? Hmmm... tego nie wiem, ale tutaj sporo Pań komentuje, to mam nadzieję, że się tego dowiem ;)

Ale czasu nie da się ani oszukać ani też cofnąć.

Mamy tyle lat, ile mamy, a z każdym kolejnym rokiem będziemy mieli więcej.

Trzeba przyjąć ten fakt do wiadomości i pogodzić się z życiem, pogodzić się z upływającym czasem. W przeciwnym wypadku człowiek będzie się tylko coraz bardziej pogrążał w tym, co i tak jest nieuchronne.

Czy nie lepiej po prostu cieszyć się życiem i każdym kolejnym dniem darowanego nam życia?

Teraz, po latach, o wiele lepiej rozumiem ten utwór - a może po prostu tłumaczę go sobie na swój własny sposób...

Narodowe Święto Niepodległości to w Polsce świetna okazja, aby komuś przylać...

2011-11-14T18:34:00.003+01:00

Nade wszystko słowom naszym,

Zmienionym chytrze przez krętaczy

Jedyność przywrócić i prawdziwość:

Niech prawo zawsze prawo znaczy,

A sprawiedliwość - sprawiedliwość.

/J. Tuwim „Kwiaty polskie” - fragment/

http://cdn18.se.smcloud.net/t/photos/thumbnails/140524/zamieszki_w_warszawie_11112011_640x0_rozmiar-niestandardowy.jpg

Wstyd, kompromitacja.

Wielki wstyd.

Tak można najkrócej podsumować tegoroczne obchody Narodowego Święta Niepodległości w naszym kraju.

Cóż z tego, że w większości polskich miast ludzie zachowywali się godnie i nie było żadnych incydentów. Cóż z tego, że zdecydowana większość uczestników warszawskich demonstracji wiedziała jak ma się zachować i obyło się bez naruszenia prawa i porządku publicznego.

To wszystko przestało mieć znaczenie wobec skandalicznych wybryków części warszawskich manifestantów, którzy postanowili zupełnie inaczej "świętować". Te niezwykle agresywne grupy pospolitych ulicznych bandytów, bo trudno ich inaczej nazwać, atakowały innych uczestników demostracji, atakowały policjantów, atakowały przechodniów i dziennikarzy, niszczyły mienie publiczne, niszczyły i podpalały wozy transmisyjne oraz inne pojazdy.

I to o nich i ich "dokonaniach" się dziś mówi, nie tylko w kraju, ale też poza jego granicami.

Wstyd, okropny wstyd.

Polska jest jedynym krajem, jaki znam, w którym ludzie w trakcie obchodów Narodowego Święta Niepodległości zamiast cieszyć się i świętować, niszczą cudze mienie i tłuką się między sobą.

Jak można było dopuścić do takiej kompromitacji?

Przecież było jasne, że jeśli dwie manifestacje o przeciwstawnych pogladach znajdą się obok siebie, dojdzie do rozróby. Czy władze miasta o tym nie wiedziały?

Patrząc na biegające w te i we wte grupy ulicznych bandytów i wandali, którzy bezkarnie atakowali kordony Policji oraz ludzi postronnych, niszczyli cudze mienie i podpalali telewizyjne wozy transmisyjne, zadawałem sobie w myślach następujące pytania:

- W jakim kraju żyję? W państwie prawa, czy już w państwie bezprawia? Gdzie są służby porządkowe które zapobiegną dalszemu niszczeniu mienia przez tych ulicznych wandali? Dlaczego Policja nie interweniuje? Dlaczego ustawieni w kordonie policjanci nie reagują i pozwalają się bezkarnie atakować przez hordy agresywnych ulicznych bandytów?

Dlaczego to wszystko wygląda tak dziko i przerażająco, jakby w jednej chwili nastąpiło jakieś totalne zezwierzęcenie, kres cywilizacji?

Nie rozumiem zachowania Policji. Nie rozumiem jak można było pozwolić na bezkarne łamanie prawa przez rozwydrzone hordy ulicznych bandytów, nie rozumiem jak można było pozwolić im oddalić się z miejsca popełnienia wykroczenia/przestępstwa. Oni natychmiast powinni być wyłapani przez służby porządkowe i szybko postawieni przed sądem. Tylko w ten sposób można niektórych zadymiarzy nauczyć szacunku dla obowiązującego prawa. Inaczej zawsze będą się tak zachowywać, jeśli tylko będą mieli po temu okazję. A przecież w przyszłym roku będziemy współgospodarzami Piłkarskich Mistrzostw Europy. Aż strach pomyśleć, co to będzie, jeśli Policja nadal będzie tak nieskutecznie działać, jak podczas tegorocznego Narodowego Święta Niepodległości.

Nie rozumiem zachowania Policji tym bardziej, że wiem, iż nie wszędzie była tak samo bierna.

Gdzieś na warszawskiej ulicy /vide, film poniżej/ ktoś kopie w twarz człowieka. Do kopiącego podbiega człowiek z napisem "Policja" na plecach i wtedy myślę sobie:

- no to teraz ten policjant na pewno ujmie się za tym kopanym człowiekiem...

Ale skądże znowu!

Policjant podbiega do tego kopanego człowieka, powala go na chodnik i krzyczy

- na ziemię! na ziemię!

Po czym przytrzymuje go, natomiast kopiący spokojnie kontynuuje kopanie w twarz tego, leżącego już na chodniku człowieka...

Nie wnikam, co wcześniej zrobił ten leżący człowiek. Być może był on czynnym uczestnikiem wcześniejszych zajść i też zajadle atakował kordon Policji.

Ale to w niczym nie usprawiedliwia kopania go po twarzy, w sytuacji, gdy nie stawia on czynnego oporu. Nie wiem kim byli dwaj "bohaterowie" tego sfilmowanego ulicznego zajścia. Jeśli funkcjonariuszami Policji - obaj powinni odpowiadać za przekroczenie uprawnień. Tego, który kopał natychmiast relegował bym z Policji, bo najwyrażniej nie potrafi on zapanować nad swoimi emocjami, a takich ludzi, którzy w tego typu sytuacjach nie potrafią nad sobą zapanować, nie można zatrudniać w Policji. Drugi policjant powinien odpowiadać dyscyplinarnie za brak właściwej reakcji.

Uwaga - niżej zanieszczony film zawiera sceny drastyczne.

To, co mnie jeszcze poruszyło w tym wyżej zamieszczonym filmie, to ten starszy człowiek, który widzi biegnące po ulicy grupy huliganów i jest przerażony, bo zupełnie nie wie co się dzieje, po prostu boi się, że sam może oberwać.

Nie można dopuścić do tego, aby starsi ludzie, którzy spokojnie spacerują po ulicach Warszawy czuli się zagrożeni, bo akurat jest Narodowe Święto Niepodległości.

To przeczy samei idei tego święta i prowadzi do wniosku, że lepiej jest to święto w ogóle odwołać niż obchodzić je w ten sposób.

Bo jeśli mamy je obchodzić - to w sposób godny i z szacunkiem dla inaczej myślących, jak na demokratyczny kraj przystało.

Bez wszczynania burd i awantur.

A władza razem z Policją powinny o to zadbać, bo po to zostały stworzone i tego oczekuje od nich polskie społeczeństwo.

Nie może być pobłażania dla ulicznych bandytów, wandali i zadymiarzy.

Nieważne kim są, skąd pochodzą i z kim się identyfikują.

Jeśli żyjemy w państwie prawa, prawo powinno być równe dla wszystkich bez wyjątku.

Kościół na zakręcie.

2011-11-09T22:47:00.003+01:00

Kilka dni temu ksiądz Adam Boniecki dostał oficjalny zakaz wypowiadania się w mediach. Taką decyzję formalnie podjęli jego przełożeni ze Zgromadzenia Księży Marianów, ale nie mam wątpliwości, że w całą sprawę zamieszani są najważniejsi dostojnicy kościelni, łącznie z kierownictwem Episkopatu Polski.

Niestety, jest to kolejny bolesny strzał w kolano, jaki sobie na własne życzenie zafundował Kościół Katolicki.

Trzeba sobie szczerze powiedzieć, że KK od kilku lat znajduje się w głębokim kryzysie, z którego nie potrafi się uwolnić.

Co więcej, z każdym kolejnym rokiem jest coraz gorzej. Mam tutaj na myśli nie tylko coraz mniejszy autorytet KK wśród wiernych, ale też kwestie bardziej wymierne, jak malejąca liczba wiernych biorących udział w mszach świętych i nabożeństwach religijnych /co przekłada się na realny spadek przychodów wśród duchowieństwa/, czy też malejąca liczba powołań kapłańskich.

Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele.

Kościół od wielu lat zamiata swoje stare grzechy pod dywan /wypieranie wartości duchowych przez wartości materialne, wystawny styl życia, łamanie celibatu wśród księży katolickich/.

W ostatnich latach do tych starych grzechów KK doszły kolejne - nie podjęty przez KK problem lustracji duchowieństwa, wybuchające afery pedofilskie, coraz bardziej widoczna hipokryzja dostojników kościelnych, którzy nie potrafią poradzić sobie z wyzwaniami współczesnego świata.

A tych wyzwań jest sporo - rozwody, antykoncepcja, aborcja, związki partnerskie, przeszczepy organów, zabiegi in vitro, wreszcie problem eutanazji.

Wobec tych wszystkich tematów Kościół zajmuje bardzo konserwatywne stanowisko, które dla coraz większej grupy wiernych, jako zbyt anachroniczne, jest po prostu nie do przyjęcia.

W ten sposób z roku na rok narasta rozdźwięk pomiędzy wiernymi, a Kościołem.

Ksiądz Boniecki należał do nielicznej grupy duchownych, którzy dostrzegali zagrożenie wynikające z unikania przez Kościół dyskusji na takie i tym podobne tematy.

- Współczesna słabość Kościoła katolickiego bierze się z lęku przed dyskusją o własnych błędach. - Trzeba rozmawiać z drugą stroną, ponieważ ona często, w przesadzonej formie, celnie wskazuje błędy Kościoła. Nie możemy się z tego powodu obrażać - tłumaczył ksiądz Boniecki.

W wywiadzie z Moniką Olejnik ks. Boniecki odważył się wyrazić własne zdanie nt. krzyża zawieszonego w sali plenarnej Sejmu RP oraz podważył krytykę wyrażoną przez biskupa Meringa dotyczącą udziału Nergala w jednym z programów rozrywkowych TVP.

Tego było już za wiele dla chierarchów KK, którym nie mieści się w głowie, że jeden z duchownych może mieć własne zdanie, inne niż KK formalnie głosi.

Sądzę, że zakaz wypowiadania się w mediach przez księdza Bonieckiego nie tylko nie powstrzyma fali krytyki KK, ale jeszcze ją wzmocni, co zresztą już ma miejsce.

Przed KK stoją obecnie nowe wyzwania.

To są już zupełnie inne czasy niż wtedy, gdy przypadał okres pontyfikatu Jana Pawła II. Wówczas pewne trudne tematy udawało się Kościołowi skutecznie zamiatać pod dywan, ale dziś nie jest to już takie proste.

Jeśli Kościół nadal będzie uparcie chował głowę w piasek i nie podejmował tych nowych wyzwań, może być tylko gorzej.

Dostrzega to ksiądz Boniecki i dostrzega to wielu wiernych, ale sam Kościół wydaje się tego zagrożenia nie dostrzegać.

Czyżby dostojnicy kościelni byli rzeczywiście aż tak zaślepieni?

Państwowy kidnaping w majestacie chorego prawa.

2011-11-05T18:15:00.001+01:00

Historia 9-cio letniej Nikoli porwanej z Norwegii przez własnych rodziców jest dzięki polskim mediom powszechnie znana.

Jeśli jest jeszcze ktoś, kto nie zna tej sprawy, to tutaj /artykuł na ten temat opublikowany w Newsweek-Polska, który dość szczegółowo opisuje całą historię/ oraz tutaj /materiał video z "porwania" Nikoli/ może uzupełnić swoją wiedzę na ten temat.

Każdy, kto poznał tę sprawę musiał sobie w myślach zadać te dwa pytania:

- Jak mogło do tego dojść, że norweskie państwo działając w majestacie prawa decyduje się na zabranie dziecka biologicznym rodzicom i umieszczenie go w rodzinie zastępczej w sytuacji, gdy dziecku nie dzieje się krzywda?

- Jak mogło dojść do tego, że biologiczni rodzice zmuszeni są do porwania swojego własnego dziecka, ponieważ w tej sprawie zawiodły wszystkie prawnie dopuszczone środki odwoławcze?

A teraz krótko, co ja o tym myślę.

Myślę, że norweskie państwo przegięło.

Przepisy, które w tej konkretnej sytuacji pozwoliły odebrać dziecko prawowitym rodzicom są po prostu chore, bo trudno to inaczej nazwać. Działają one bez oglądania się na rzeczywiste dobro dzieci, którym przecież powinny służyć. Co więcej, w trosce o pozorne dobro dziecka norweskie przepisy traktują dzieci w sposób niezwykle bezwzględny i uprzedmiotowiony.

Tak to niestety bywa, gdy państwo tworzy bezduszną urzędniczą machinę, która ma za zadanie uszczęśliwianie ludzi na siłę, nawet wbrew im samym.

W tej sytuacji całkowicie zgadzam się z opinią na ten temat napisaną przez Wojciecha Maziarskiego na łamach "Newsweek-Polska".

Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że historia porwania Nikoli wzbudziła w Polsce wiele kontrowersji i pośród wielu komentarzy w tej sprawie pojawiły się także głosy sankcjonujące norweski system.

Ta sprawa ma obecnie swój dalszy ciąg w szczecińskim sądzie, bo norweska gmina, skąd porwano Nikolę, wcale nie zamierza odpuszczać i domaga się od Polski wydania bezprawnie /bo wbrew obowiązującemu norweskiemu prawu/ zabranego dziecka.

Szykuje się więc sprawa bez precedensu, czyli domaganie się od suwerennego państwa, aby w imię chorych przepisów obowiązujących w innym kraju zabrało dziecko z rąk biologicznych rodziców i wydało je krajowi, w którym te chore przepisy obowiązują.

Ot, państwowy kidnaping w majestacie chorego prawa, tak chyba można by nazwać tę sytuację, bo nic innego nie przychodzi mi do głowy.

Ciekawe jak ta sprawa się dalej potoczy.

Mam nadzieję, że polski sąd oddali norweski wniosek o wydanie Nikoli.

Każdy inny wyrok polskiego wymiaru sprawiedliwości w tej sprawie będzie dla mnie przenoszeniem na polski grunt chorej norweskiej paranoi.

Z wizytą po tamtej stronie.

2011-11-02T22:52:00.001+01:00

To był dziwny grobowiec, inny niż wszystkie
Schody wiodące w dół do krypty grobowej zdawały się nie mieć końca
Kamienne, lekko wilgotne stopnie niosły daleko w głąb echo moich kroków
Schodziłem coraz głębiej w czarną otchłań
Aż wreszcie ujrzałem głęboko w dole blade opalizujące światło dobiegające nie wiadomo skąd
W tej samej chwili ogarnął mnie przenikliwy chłód i zacząłem drżeć na całym ciele

...ogarnął mnie straszliwy chłód

gdy przeszedłem na drugą stronę lustra

czekam na następny oddech

płytki grób, pomnik straconego czasu

lód w moich oczach

lodowate oczy trwają w bezruchu wpatrzone w księżyc

znowu czas przeszły

twoje imię było lodem w moim sercu

wszystko jest zimne

zimne jak życie

czy już nikt nie zdoła cię uratować?

wszystko jest zimne

zimne jak milczenie

a ty nie wypowiesz już ani słowa

twoje imię niczym lód w moim sercu...

Nagle

Poczułem dziwny lęk

A moje oczy

Nienawykłe do ciemności

Daremnie wypatrywały choćby najmniejszego promyka słońca
Ale wokół mnie było tylko zimne i blade opalizujące światło

- To nie jest mój świat - pomyślałem

Po chwili dotarło do mnie

Gdzie jestem i skąd się wziął ten przenikliwy chłód...

Lecz nie bój się
Kiedyś i ty wybierzesz się na podobną wyprawę
Aby poznać Miasto Mroku...

Tutaj wszystko jest prawdziwe jak prawdziwa bywa tylko śmierć
A życie wydaje się jedynie odległym wspomnieniem

Lecz nasz czas jeszcze nie nadszedł
Pora więc wracać do świata żywych
A dla tych wszystkich, którzy tam przebywają
Wieczny odpoczynek
Racz im dać Panie...

W poście wykorzystałem tłumaczenie Tomasza Beksińskiego utworu "Cold" grupy The Cure.

Gdyby gołębie umiały mówić...

2011-10-26T18:45:00.004+02:00

Tytułem wstępu przytaczam fragment rozmowy, jaka się niedawno odbyła pomiędzy mną, a moim 20-letnim Bratankiem...

Ja.

- To są już inne czasy niż kiedyś, teraz młodzi ludzie są ze sobą, ale wcale nie myślą o ślubie, ani o dzieciach...

Bratanek.

- Bo teraz każdy jest skupiony głównie na sobie i własnych potrzebach, dawniej ludzie mieli rozmnażanie zakodowane w swoich głowach, to był dla nich priorytet i tym się w życiu głównie kierowali...

Ja.

- Ale ta koncentracja na sobie to jest przecież czysty egoizm... nie widzisz tego?

Bratanek.

- Jaki tam egoizm... to jest zdrowe podejście do życia... to właśnie dawniej były chore czasy, kiedy ludzie mieli zakodowany w swoich głowach przymus rozmnażania za wszelką cenę, a teraz nikt nic nie musi... dopiero teraz mamy fajne czasy...

- No proszę... przyszło mi żyć naprawdę w ciekawych czasach - pomyślałem sobie cichutko...

http://mainhg.demotywatory.pl/uploads/201105/1306413162_by_KurtSteinerPL_500.jpg

Tego się nie spodziewałem.
W kwietniu tego roku na moim balkonie założyła sobie gniazdo para dzikich gołębi. Ptaki nie pytały mnie o zgodę. Po prostu przyniosły kilka gałązek, położyły je na folii umieszczonej w kartonie po nowej pralce i zanim się spostrzegłem, zniosły tam jaja. Zobaczyłem to już po fakcie. Po prostu któregoś dnia wychodzę na balkon, a tu fruuu! - gołąb z kartonu wyleciał. Zaglądam, a tam gniazdo i w nim dwa bialutkie jajeczka...

Nie było mi to specjalnie na rękę, ale pomyślałem, że skoro gołębie postanowiły mi zaufać i założyły sobie u mnie gniazdo, to musiałbym być jakimś nieczułym draniem, aby im teraz to gniazdo łącznie z jajami zlikwidować. Postanowiłem więc na pewien czas podzielić się balkonem z gołębiami, aby umożliwić im dalsze wysiadanie złożonych jaj. Pomyślałem sobie, że będzie to takie nasze małe rodzinne ZOO, gdzie będziemy mogli obserwować gołębią rodzinę i rozwój młodych. Podjęcie decyzji ułatwił mi fakt, że gniazdo umieszczone było na folii, co w dyżym stopniu chroniło balkon przed odchodzami.
No i po około dwóch tygodniach z jaj wylęgły się dwa dorodne pisklęta.

Dlaczego opowiadam tę historię?
Bo ta gołębia "love story" stanowi moim zdaniem znakomite wprowadzenie do tego posta.
Muszę przyznać, że ta para gołębi bardzo mi zaimponowała. Zdecydowała się na założenie gniazda wprost "w jaskini lwa", jeśli mogę użyć tej metafory w stosunku do siebie.
Jak silny musi być u tych ptaków instynkt rozrodczy, aby się zdecydować na tak desperacki krok? Dla potrzeb przetrwania gatunku, te dzielne ptaki, gotowe są ryzykować własnym życiem.

Dzielne ptaki?
A może raczej głupie?
No właśnie...
Jak myślicie - czy te gołębie były dzielne, czy raczej głupie, że się na to zdecydowały?

A co by odpowiedziały na to pytanie same gołębie, gdyby umiały mówić?
Zapewne na początku wzruszyłyby ramionami /gdyby je miały/, po czym oba zgodnie by odrzekły:
- ludzie, dlaczego zadajecie takie dziwne pytania? My nie rozumiemy znaczenia słów "dzielny" i "głupi". To gniazdo założyłyśmy, bo tak nam kazała matka-natura. I tylko tyle możemy powiedzieć na ten temat...

Tyle gołębie, a co w tym czasie robią ludzie?
Ludzie zachowują się co najmniej dziwacznie.
Wiele ludzkich samców tworzy pary z innymi ludzkimi samcami, bo ludzkie samice ich nie pociągają. Podobnie jest z wieloma ludzkimi samicami. Z takich związków siłą rzeczy nie może być potomstwa, ale instynkt przetrwania gatunku działa także u tych par.
Jak sobie z tym radzą?
Jedni domagają się praw do adopcji ludzkich młodych pochodzące od innych heteroseksualnych par... ale to już przerabialiśmy w poprzednim poście, więc teraz nie ma co szerzej się nad tym rozwodzić.
Inne pary kopulują ze sobą "krzyżowo" tylko w tym celu, aby wydać na świat swoje własne młode.
Ostatnio coraz częściej nawet nie muszą ze sobą kopulować, wystarczy jak dadzą swoje gamety rozrodcze, a całą resztę załatwia się później w laboratorium.
Bo człowiek jest podobno istotą myślącą i już jako-tako opanował łączenie swoich komórek rozrodczych.
Korzystają z tego w coraz większym stopniu także te ludzkie pary, które w normalnych warunkach potomstwa już mieć nie mogą, bo dawno przekroczyły wiek bologiczny, który sprzyjał prokreacji. Ale człowiekowi wydaje się, że przechytrzył matkę-naturę, więc pobiera od tych ludzi, którzy już dawno przekroczyli biologiczną barierę umożliwiającą prokreację, ich gamety rozrodcze albo pobiera całkiem obce gamety z jakiegoś banku nasienia i bawi się w Stwórcę. Nie wiadomo, czy później matka-natura nie weźmie za to srogiej pomsty. Czyli nie ma żadnej gwarancji, czy te stare ludzkie gamety połączone ze sobą nie dadzą w przyszłości człowieka, który będzie w znacznie większym stopniu obarczony ryzykiem wystąpienia rozmaitych schorzeń typu Zespół Downa, czy też stwardnienie rozsiane. Ale kogo to obchodzi. Ważne, że ta para starszych ludzi ma na to pieniądze...
Co będzie później z tymi ludzkimi młodymi, kto się nimi zajmie, gdy ich rodzice wnet zostaną zniedołężniałymi starcami, o tym na razie nikt nie myśli.
Zresztą, mało to przytułków na tym świecie?
Z kolei duża część tych par, które tworzy w pełni zdolny do reprodukcji ludzki samiec z dokładnie taką samą ludzką samicą, wcale nie chce mieć potomstwa. Bo to przecież tylko kłopot. Trzeba wówczas zapewnić młodym dach nad głową, ubrać i wyżywić, a na to wszystko potrzebna jest cała masa pieniędzy.
Nie, oni nie są tacy głupi, aby taką fortunę wydać na potomstwo. Mało to mają wydatków? Raty za dom i samochód, a ten nowy dom trzeba umeblować, czasem też odchamić się w kinie lub teatrze, a będąc na urlopie odpocząć w ciepłych krajach... dużo tych wydatków... na dzieci już nie starczy.
Można by jeszcze zadać pytanie /gołębie z pewnością by o to zapytały/, gdzie się u tych par podział instynkt przetrwania gatunku. Ale dla tych par odpowiedź jest prosta - gołębie są głupie, nie kumają o co kaman, i nie warto z nimi gadać.
I tak to się kręci - o swoich młodych myślą pary złożone z dwóch samców lub z dwóch samic. Albo te pary, którym wiek na to nie pozwala.
Ale te pary, które faktycznie są zdolne do reprodukcji o tym nie myślą.
Wszystko na odwrót, wszystko niezgodnie z naturą.
A co na to by powiedziały gołębie gdyby umiały mówić?
Zapewne na początku wzruszyłyby ramionami /gdyby je miały/, po czym zgodnie by powiedziały... no właśnie... co by na to powiedziały gołębie, gdyby umiały mówić?

"Mam dwóch ojców..."

2011-10-23T17:53:00.004+02:00

Homoseksualiści.

Ludzie tacy jak reszta, a jednak inni.

Jeszcze kilka lat temu był to temat tabu, o którym mówiło się raczej rzadko i z wypiekami na policzkach. Jak o czymś wstydliwym i zakazanym. A sami homoseksualiści ukrywali się ze swoją innością, aby nie zostać napiętnowanymi przez otoczenie. Bo homoseksulizm traktowany był tak samo jak wstydliwa choroba, a sami homoseksualiści byli jakby w czymś gorsi, niczym ludzie drugiej kategorii.

Ale te czasy na szczęście minęły. Na szczęście, bo homoseksualizm nie jest chorobą, jest ludzką odmiennością, podobnie jak np. leworęczność.

Homoseksualiści mają świadomość tego, że nie są w niczym gorsi niż ludzie heteroseksualni i powinni mieć takie same prawa jak cała reszta społeczeństwa.

A więc, skoro inni ludzie reprezentujący określone środowiska mają prawo do wieców i manifestacji, to środowiska homoseksualne też powinny mieć takie prawo.

Skoro osoby heteroseksualne mają prawo zalegalizować swoje związki, to homoseksualiści też powinni mieć takie prawo.

Skoro pary heteroseksualne mają prawo do adopcji dzieci, to pary homoseksualne też powinny mieć takie prawo.

Stop!

Nie zgadzam się z tym ostatnim postulatem. Uważam, że dzieci powinny być adoptowane przez pary heteroseksualne, a nie przez homoseksualne.

Dlaczego?

Bo tylko w takich przypadkach dziecko będzie wychowywane w warunkach odzwierciedlających biologiczny model rodziny, gdzie jest ojciec i matka.

Ani dwóch ojców, ani też dwie matki nie zastąpią tego modelu. W tym przypadku o równych prawach mowy być nie może, gdyż homoseksualne pary nie odzwierciedlają tego biologicznego modelu rodziny. W przypadku pary homoseksualnej może to prowadzić do seksualnej dezorientacji adoptowanego dziecka, które nie będzie miało heteroseksualnych wzorców w swojej rodzinie.

Niektóre kraje zalegalizowały prawną możliwość adopcji dzieci przez pary homnoseksualne, dzięki czemu mogą później powstać np. takie teledyski jak ten:

Chłopiec w wieku jednego roku został adoptowany przez parę dwóch homoseksualnych mężczyzn. Kilka lat później występuje na scenie i śpiewa w refrenie:

Mam dwóch ojców

Dwóch prawdziwych ojców

Kto lepiej niż oni

Mógłby zastąpić mi matkę

Zaraz zaraz... tylko po co w ogóle zastępować brakującą matkę?

Jeśli ten chłopiec byłby adoptowany przez parę heteroseksualną, wówczas nikt nie musiałby zastępować mu matki.

I to moim zdaniem byłoby najbardziej właściwym posunięciem.

*****

Ten weekend był pogodny i słoneczny, dzięki czemu można było zachwycać się piękną kolorową jesienią. Spacerując po jesiennym parku mieniącym się ślicznymi pastelami przypomniałem sobie ten piękny i sentymentalny, nieco już zapomniany utwór Sławy Przybylskiej.

Rzetelność w ujęciu pana Rzetelnego.

2011-10-17T23:04:00.000+02:00

Stach ponad miesiąc temu wykonał dla pana Rzetelnego pewną usługę.

Do wykonanej pracy dołączył fakturę opiewającą na wcześniej uzgodnioną kwotę.

Stach był przekonany, że pan Rzetelny za wykonaną usługę szybko zapłaci, zwłaszcza gdy wcześniej z ust Rzetelnego usłyszał:

- a bo wie pan, ja strasznie nie lubię nierzetelnej pracy i nierzetelnych firm... tyle jest teraz tych nierzetelnych firm, co to wszystko robią byle jak... dlatego ja staram się nie kupować "kota w worku" i za wszystko płacę dopiero wtedy kiedy wiem, że robota wykonana jest rzetelnie...

Słysząc te słowa Stach był pewien, że faktura opłacona będzie raz-dwa. Wszak usługa wykonana była rzetelnie.

Rzetelny jednak zwlekał z zapłatą.

Dwa tygodnie później Stach zadzwonił do Rzetelnego z pytaniem, kiedy wreszcie opłaci tę fakturę.

Usłyszał wtedy w odpowiedzi:

- zapłacę jak tylko dostanę potwierdzenie z Urzędu, że cała sprawa jest pomyślnie zakończona...

Tego samego dnia Stach poszedł więc do Urzędu i tam dowiedział się, że Urząd już kilka dni temu wysłał Rzetelnemu stosowne potwierdzenie. Na dowód tego urzędniczka pokazała Stachowi podpisane przez firmę należącą do Rzetelnego zwrotne poświadczenie odbioru wysłanego potwierdzenia...

- Acha - pomyślał Stach - czyli Rzetelny gdy z nim gadał już miał to potwierdzenie z Urzędu, którego rzekomo jeszcze nie dostał.

Wobec tego Stach na drugi dzień zadzwonił do pana Rzetelnego i powiedział to wszystko, czego się dowiedział w Urzędzie.

Usłyszał wtedy:

- co takiego? Widział pan w Urzędzie podpisaną "zwrotkę"? Ale ja nic nie dostałem, więc będę musiał tego poszukać... jutro zadzwonię do pana i powiem jak ta sprawa stoi...

Ale "ta sprawa" chyba wcale nie stała tylko całkiem leżała, bo pan Rzetelny wcale nie zadzwonił... a więc Stach rad-nierad kilka dni później znów zadzwonił do Rzetelnego.

Usłyszał wtedy:

- no tak, potwierdzenie się znalazło... ale czy to potwierdzenie nadesłane z Urzędu rzeczywiście kończy tę sprawę?

Na odpowiedź, że owszem, kończy /o czym Rzetelny zresztą doskonale wiedział, bo wcześniej był o tym informowany przez Stacha telefonicznie, a potem jeszcze raz mailowo/, pan Rzetelny obiecał, że w ciągu jednego - dwóch dni ureguluje fakturę.

Niedawno minął kolejny tydzień, kiedy pan Rzetelny nie zapłacił...

A co na to Stach?

No właśnie... Stach ma dylemat.

Z jednej strony bardzo chętnie by zadzwonił do pana Rzetelnego i powiedział mu, żeby ten tę swoją rzetelność wsadził sobie głęboko w d*pę ... ale z drugiej strony Stach doskonale wie, że taka "serdeczna rozmowa" może tylko pogorszyć sprawę i dodatkowo wydłużyć termin spłaty faktury.

"Jutro powiem moim dzieciom, że zmieniam płeć".

2011-10-12T21:11:00.003+02:00

Rozumiem dramat transseksualistów.

Świadomość, że przebywa się w obcym ciele, że ma się nie taką płeć, jaką chce się mieć, musi być przerażająca. Wierzę, że tacy ludzie czują się sami ze sobą okropnie i odczuwają w stosunku do swojego ciała coś w rodzaju głębokiego dyskomfortu. A może nawet ująłem to zbyt eufemistycznie i powinienem napisać "wstrętu" - nie wiem, bo całkiem dobrze czuję się w skórze faceta i ani mi w głowie zmieniać płeć.

Rozumiem też potrzebę dokonywania zabiegów - przede wszystkim hormonalnych i chirurgicznych, które mają na celu zmianę płci. Dla zdeklarowanych transseksualistów, którzy każdego dnia przeżywają katusze z powodu swojej płci, jest to praktycznie jedyny sposób, aby umożliwić im normalne życie.

To wszystko mnie nie dziwi.

Ale dziwi mnie coś innego.

Dziwi mnie obecnie kobieta, która jakiś czas temu była żonatym facetem i to facetem, który miał z tą poślubioną przez siebie kobietą dzieci.

Dziwi mnie, bo siłą rzeczy nasuwa mi się w tym wypadku kilka pytań:

- Jak to? Facet wewnętrznie czuł się kobietą, ale to mu nie przeszkadzało, aby się z drugą kobietą ożenić i mieć z tą kobietą dzieci? Czy to znaczy, że ten facet czuł się kobietą, ale kobietą o skłonnościach homoseksualnych, czyli lesbijką? No bo jak inaczej wyjaśnić, że ów gość poszedł do łóżka z kobietą? A może zrobił to wbrew sobie pod naciskiem tzw. "otoczenia", ale po kilku latach się rozmyślił? Jeśli tak, to nic dziwnego, że taki facet od początku czuł się wewnętrznie kobietą, bo taki gość faktycznie od początku był bez jaj... bo nie ma w tym żadnej konsekwencji drogi panie/droga pani...

Zastanawiam się, co też ten gość powiedział "na dzień przed" swoim dzieciom...

- słuchajcie, od jutra przestanę być waszym tatusiem i zostanę drugą mamusią... czy właśnie tak to sformułował?
Zastanawiam się też, jak taki "news" został przyjęty przez te dzieci i przez tę kobietę z którą do tej pory żył i z którą spłodził te dzieci... czy ta jego decyzja spotkała się z ich zrozumieniem i akceptacją dla "tatusia, który jutro zostanie mamusią"?
Raczej w to wątpię. Sądzę, że ci ludzie czują się przez niego oszukani i upokorzeni.
Przynajmniej ja bym tak się czuł będąc na ich miejscu.

Transseksualizm to dramat, ale nie ma potrzeby, aby ten dramat przerzucać na kolejne pokolenie.

Uważam się za osobę tolerancyjną, ale moja tolerancja ma swoje granice.

Nie chciałbym być dzieckiem wychowywanym przez parę homoseksualistów, podobnie jak nie chciałbym być dzieckiem osoby, która najpierw dała mi życie, a później zmieniła płeć.

Robaczku, tak mi się spodobał ten Kawałek od Ciebie, że nie odmówiłem sobie przyjemności zaprezentowania go pozostałym moim Czytelnikom :)

"... a w jednym tlooowy, a w dludim ftooonie..."

2011-10-09T09:49:00.001+02:00

Fajnie jest czasem mieć pod ręką kamerę, aby utrwalić szybko zmieniającą się rzeczywistość. Jedną z takich ulotnych chwil udało się utrwalić, gdy mały Loluś recytował "Lokomotywę" Juliana Tuwima.

Od tamtej pory minęło już ponad osiem lat, ale nadal jest to jeden z naszych ulubionych rodzinnych filmików.

Dlaczego?

Sami zobaczcie :)

Tam, gdzie umierają gwiazdy.

2011-10-02T22:41:00.002+02:00

Powiedziała Mu kiedyś:
- przecież na tym świecie nie ma nic trwałego skoro nawet gwiazdy umierają...

- Jak to - zapytał - a światło? Przecież światło raz wypuszczone w kosmos krąży w nim już po wsze czasy... to dlatego oglądamy wybuchy supernowych tysiące lat po tym, jak faktycznie wybuchły... światło jest wieczne i nie zna pojęcia czasu...

Ale Ona słysząc to, tylko zaśmiała się cicho...

- Myślisz, że lśnisz jak diament wiecznym odbitym światłem? Nieprawda... nawet diamenty nie są wieczne i kiedyś umrą... ale póki żyjesz, lśnij... lśnij jak najdłużej szalony diamencie...

- Skąd się u ciebie bierze ten dekadentyzm? - zapytał po chwili milczenia.

- To nie jest dekadentyzm - odpowiedziała - po prostu w każde istnienie wpisany jest jego kres...

- A miłość? - nie dawał za wygraną.

Ale Ona pozostała niewzruszona...

- Powiedziałam "każde istnienie"... czy według ciebie miłość nie istnieje?

Teraz, gdy Jej zabrakło, przyszło Mu na myśl, że poszła tam, gdzie umierają gwiazdy...

Kamerun na wyciągnięcie ręki.

2011-09-25T18:38:00.001+02:00

"Nigdy nie jest zbyt późno,

aby życie było szczęśliwe.

Ale czas biegnie, więc postaraj się zdążyć!"

W kwietniu tego roku pod jednym z moich postów pojawił się wpis nowej osoby, która podpisała się "Judith". Idąc śladem pozostawionego wraz z komentarzem profilu, dotarłem do bloga "La vie est belle i ja też" prowadzonego, jak się okazało, przez misjonarkę - Siostrę Judytę ze Wspólnot Sióstr Pallotynek. Nazwa bloga spodobała mi się, dlatego nazywam Judytę "La Vie", co w języku francuskim oznacza po prostu "życie". Wertując bloga Judyty, dowiedziałem się, że Autorka omawianego bloga pomaga w prowadzeniu szkoły dla afrykańskich dzieci w dalekim Doume na wschodzie Kamerunu.
Judyta przedstawia na swoim blogu Kamerun taki, jakim go widzi na co dzień oraz dzieli się z czytelnikiem swoimi wrażeniami z pobytu w tym egzotycznym kraju. Cały blog wypełniają zdjęcia i filmy, które znakomicie ilustrują napisaną treść.
Dzięki temu mam teraz Kamerun na wyciągnięcie ręki :)

Pamiętam, że jak po raz pierwszy zajrzałem na bloga Judyty, pomyślałem sobie, jakie to niesamowite, że na mojego bloga zagląda osoba ze środka Afryki, prowadząca tak niezwykłe życie, zupełnie inne niż moje i większości z nas.

Od razu też w mojej głowie pojawiły się pierwsze pytania - "dlaczego pracująca w Afryce misjonarka zdecydowała się na założenie bloga?" i "skąd w ogóle wziął się ten dziwny tytuł bloga?".
W miarę czytania bloga Judyty udało mi się znaleźć odpowiedź na te pytania.

"Zycie, to co wokol nas wydarza sie, nie jest zbiegiem przypadkow....Dwa tygodnie temu zaproponowano mi wyjazd na polnoc Kamerunu. A polnoc - to lwy, zyrafy, slonie. Do mojego okna nie zajrzala nigdy zyrafa mrugajaca dlugimi rzesami, a o sloniu, lwie i innych zwierzakach nie wspomne ! Z mojego Doume trzeba przebyc 1500 km, aby dotrzec do polnocnej czesci kraju , ktora jest najbardziej odwiedzana przez turystow ze wzgledu na jej niepowtarzalne krajobrazy, ktorych nie mozna zobaczyc w innej czesci kraju oraz ze wzgledu na obecnosc najwiekszego parku narodowego " De Waza", gdzie mozna zobaczyc i podziwiac PRAWDZIWEGO SLONIA, ZYRAFE...

W towarzystwie 5 pieknych dziewczat : Ewy, Iwony, Agaty, Agnieszki - Wolataruszki i s. Aliny zobaczylam i podziwialam Polnoc czyli sawanne. I tam podsunieto mi pomysl zalozenia bloga, aby podzielic sie moim zyciem, praca tutaj (w tropikalnym lesie) pomiedzy plemieniem Baka, Fang, Njem oraz Pigmejami.

Te strone dedykuje przede wszystkim tym, ktorzy pomagaja mi w prowadzeniu Szkoly Podstawowej w Nkom, dzieki ktorym Nasze Dzieci moga uczeszczac do szkoly.

Dlaczego tytul strony : la vie est belle - zycie jest piekne...tak zycie jest piekne, pomimo trudnosci, cierpienia...i wlasnie posrod trudnosci i cierpienia nagle i niespodziewanie rodzi sie w czlowieku nowe zrodlo sily - wstajace slonce koloru czerwieni, poranne mgly i lejacy sie zar z nieba. I czlowiek jest piekny, pomimo wszelkich slabosci..."

Potem pojawiły się kolejne pytania... rozmyślając nad losem Judyty, zacząłem się zastanawiać, po co w ogóle tam pojechała? Czy nie bała się tego wyjazdu? Czy tego żałuje? Czy czuje się tam szczęśliwa?

Na blogu Judyty można znaleźć odpowiedź także na te pytania.

"Przed wyjazdem do Kamerunu zadano mi pytanie : dlaczego chcesz tam pojechać?

Tak daleko, taki upal, węże, skorpiony i miliony mrówek a do kompletu tych plag dodać trzeba malarię... Prosta odpowiedź: Zgromadzenie mnie wysyła, jest taka potrzeba...ale prawda jest taka, że od zawsze chciałam pojechać do Afryki, a jeśli się bardzo chce, to ziemia i niebo sprzyjają człowiekowi, a Pan Bóg wysłuchuje .

Każdy z nas przynajmniej raz w życiu postawił sobie pytanie: co jest najważniejsze w życiu? Chcemy jak najbardziej wykorzystać czas, który nam dano...

Odpowiedziałam : jadę w tę stronę świata, aby nauczyć się czegoś od ludzi, których spotkam, aby podzielić się tym co wiem, co mam.

Wielu białych ludzi jedzie do Afryki z pewnością siebie, są bowiem przekonani, że wszystkiego trzeba Afrykanina nauczyć, ze Afryka jest bez kultury, religii... Na początku pobytu wydaje się nam, że prawie wszystko wiemy, że tak wiele możemy dać! Z czasem otwierają się nam oczy, coraz częściej milczymy i wsłuchujemy się w to, co mówią właściciele tych pięknych ziem... i wracamy do Europy zakochani w Afryce albo postanawiamy nigdy więcej tutaj nie wracać !"

W miarę czytania bloga Judyty zacząłem też rozumieć, jak inne od naszego życie tam się wiedzie i jak odmienne są warunki codziennej ludzkiej egzystencji...

"pierwsza noc w buszu, w chacie gdzie zamiast drzwi była zasłonka, leje deszcz, a my dwie /ze strachu/ na jednym bambusowym łóżku opatulone śpiworami. Łóżko nie wytrzymało rozpadło się z trzaskiem. Dobrze, że lało, właściciele nie usłyszeli, a spali obok w kameruńskiej kuchni... zasnąć nie idzie! Zmęczenie robi swoje. Iza budzi się z krzykiem, coś jej spadło na twarz. Okazało się, że karaluch i to o dużych rozmiarach, a zabity po prostu śmierdzi. Zapalamy lampę naftową... i jesteśmy szczęśliwe, bezpieczne i zasypiamy. Budzę się, słyszę jakieś trzaski, ktoś drepcze po suficie, lampa nie świeci, ale świecą i gapią się na nas jakieś ślepia... podnosimy krzyk, zlatuje się pól wioski... ktoś zaatakował siostry!!! A to był tylko zwykły szczur... siostry! to tylko szczur. Takiego opasłego szczurzyska nie widziałam, jak żyję!!!! Do świtu nie zmrużyłyśmy oka. W głowie miałam tylko jedną myśl: to tylko szczurek..."

Jednak pomimo różnych przygód tego typu, Judyta dzielnie znosi wszelkie niedogodności i nie traci wiary w to, co robi na co dzień. Nie uważa przy tym, że to co robi w Afryce jest czymś wielkim, poświęceniem własnego życia w imię dobra innych ludzi.

"Wielu spotykanych przeze mnie ludzi wprawia mnie w prawdziwe zażenowanie gdy mówią, że wyjazd do Afryki jest poświeceniem, jest czymś wielkim, nie każdego na to stać...
Wyjazd na misje, bycie Misjonarzem jest darem za darmo danym!
Każdy otrzymuje swoją misję i wszystko to, co potrzebne jest do jej zrealizowania... i nie można powiedzieć, że to, co robię w Afryce jest lepsze od tego, co robią moje współsiostry w Polsce. Trudności, cierpienia?
Gdzie ich nie ma! Cierpienie i radość zawsze idą w parze. Co z tego, że mam daleko do domu, że tęsknię, że upał, że robaki, ze piasek... ale właśnie tutaj, jestem pewna, jest moje miejsce, mój czas... i wiele radości, bez której nie sposób nigdzie żyć!"

Czytając bloga Judyty zastanawiałem się nad sensem tego rodzaju misji - przecież nawet przy najlepszych chęciach i tak nie można pomóc wszystkim potrzebującym.
Judyta także ma tę świadomość...

"Czy jest możliwe pomóc wszystkim? Każdy misjonarz zadaje sobie to pytanie i trzeba znaleźć na nie odpowiedz, bo biednych, potrzebujacych jest bardzo wielu. (...) Dzisiaj wiem, ze nie jestem w stanie pomoc całemu światu. Mój Świat jest teraz i tutaj, czyli w Nkoum, w Doume, na Wschodzie Kamerunu. Trzeba mieć otwarte oczy, uszy i serce na tych, co są wokół i nie szukac daleko. Oni są blisko nas."

Środkowa Afryka to zupełnie inna tradycja i kultura niż nasza, środkowoeuropejska. Cóż pozostaje Europejce wychowanej na tradycyjnych wartościach chrześcijańskich, którą los zawiódł w sam środek Afryki?

Wydaje się, że jedynym sensownym rozwiązaniem w tej sytuacji jest zaakceptować tę obcą kulturę wraz z jej odmiennością i specyfiką - Judyta stara się do tej kwestii podchodzić właśnie w taki sposób ...

"Europejczyk i Afrykanin maja zupelnie rozne pojecie czasu, swiata, sensu zycia, pracy, a nawet milosci, polityki i wojny. I coz zrobic ? Po prostu poznawac te inna kulture, szukac wspolnego jezyka i miec wielki szacunek do tego co inne, co nie europejskie....a nie jest to latwe."

Czytając bloga Judyty w pewnym momencie zacząłem się zastanawiać nad wyborem mojej własnej drogi życiowej... czy gdybym wybrał życie podobne do tego, jakie wiedzie Judyta, czułbym się wówczas szczęśliwy? Tak czy nie?
Myślę, że ludzkiego życia tak naprawdę nie da się ze sobą porównać. Każdy z nas ma w swoim życiu pewną rolę do spełnienia. Ważne jest, aby każdy wybrał sobie właściwą życiową ścieżkę, drogę na której będzie się czuć szczęśliwy i spełniony. Tylko od nas zależy, którą z życiowych dróg pójdziemy i czy będziemy z tego wyboru zadowoleni. Judyta pisze o tym w podobnym tonie.

"Nie warto porównywać swojego zycia z innymi. Nie mamy zadnych podstaw by wiedzieć czym jest podroz zycia dla tych, co zyja wokol nas."

Jeśli ktoś mnie kiedyś zapyta, co mi dało blogowanie, co dzięki temu udało mi się uzyskać, odpowiem:

- dzięki temu, że bloguję udało mi się między innymi poznać kilku bardzo ciekawych ludzi, którzy pokazali mi, że można prowadzić zupełnie inne życie niż wszyscy i być zadowolonym z tego co się robi na co dzień.

Siostra Judyta - misjonarka z Doume w dalekim Kamerunie także należy do tego zacnego grona.

* Wszystkie cytaty w tym poście pochodzą z bloga Judyty "La vie est belle i ja też".

PNOS wg Smurffa czyli wszystko "tak zwane..."

2011-09-19T12:51:00.003+02:00

Post dedykuję Ptr-owi Kanalii.

Jest taki kraj na świecie, gdzie niczego nie nazywa się tak, jak powinno.

W tym kraju wszystko jest "tak zwane".

Dokładnie nie wiadomo, kto rządzi w tym kraju.

Mówi się, że rządy sprawuje prezydent /tzw. "głowa państwa"/, ale w istocie ma on niewiele do gadania i zamiast rządzić, tylko bezproduktywnie siedzi i ględzi w pałacu prezydenckim. Czasem też wyjeżdża na wycieczki do innych krajów. Ale nie nazywa się tego "wycieczką zagraniczną". Nazywa się to "oficjalna wizyta państwowa na najwyższym szczeblu".

Niektórzy twierdzą, że rządzą w tym kraju jakieś inne, trochę tajemnicze instytucje, tzw. "organy władzy wykonawczej". Ich władza polega głównie na tym, że plotą jakieś dyrdymały bez ładu i składu, co potem po wielekroć powtarzają media, głosząc te bzdury jako tzw. "nius prasowy". Przedstawiciele tych "organów" żyją sobie jak pączki w maśle - państwo im daje pieniądze szczodrą ręką, mają własne ośrodki wczasowe, własne placówki ochrony zdrowia, czasem także robią sobie różne wycieczki zagraniczne - nazywane są "oficjalną wizytą państwową na niższym szczeblu". Takie wygodne życie nazywa się "sprawowaniem władzy" i jest bardzo intratnym zajęciem, bo za wszystko płaci państwo, czyli obywatele tego kraju, którzy go utrzymują.

Dzięki temu, że nikt tak naprawdę nie wie kto rządzi w tym kraju, to nikt też nie ponosi odpowiedzialności nawet za najgłupsze decyzje, których jest całe mnóstwo. Tłumaczy się to tzw. "racją stanu" i to słowo - klucz od razu zamyka wszystkim usta.

Prawo w tym kraju stanowi tzw. "parlament", który co roku wydaje setki różnych ustaw. Nikt ich jednak nie przestrzega, bo jak można się w tych wszystkich ustawach połapać, skoro jest ich tak wiele? W "parlamencie" są dwie główne frakcje, które się nawzajem zwalczają. Do pierwszej frakcji należy tzw. "koalicja", czyli ludzie - roboty, zamienieni na tzw. "maszynki do głosowania". Ich rolą jest zagłosować na te setki ustaw, aby potem można było powiedzieć, że stały się one obowiązujące. Do drugiej frakcji należy tzw. "opozycja", czyli krzykacze różnej maści , którzy usiłują robotom "koalicji" w tym głosowaniu przeszkodzić. Wszystkie chwyty są tutaj dozwolone, łącznie ze wzajemnym wyzywaniem się, wymyślaniem rozmaitych spisków, konfabulacji, okupowaniem mównicy, itp.

Opisany proceder nosi rzecz jasna swoją nazwę - jest to tzw. "demokracja parlamentarna".

O przestrzeganie prawa stanowionego przez "parlament" dbają tzw. "stróże prawa i porządku". Niestety, owi "stróże" zapominają o tym, aby pilnować też samych siebie, dlatego właśnie "stróże" w najbardziej spektakularny sposób to prawo łamią. Nigdy jednak nie ponoszą za to odpowiedzialności. Wprawdzie wybuchają na tym tle co i rusz tzw. "afery", za wyjaśnienie których natychmiast bierze się tzw. "niezawisła prokuratura", obiecując zawsze to samo - czyli "pełne wyjaśnienie sprawy" - w tym kraju nosi to /jak wszystko inne/ specjalną nazwę - jest to tzw. "rzetelnie prowadzone śledztwo". Tylko jeszcze nie zdarzyło się, aby cokolwiek w tym kraju zostało w pełni wyjaśnione. Co jeszcze gorsze, gdy już ta "niezwisła prokuratura" zajmie się sprawą, wtedy absolutnie niczego z tej sprawy nie chce ujawnić zasłaniając się tzw. "dobrem śledztwa" - lub inaczej "tajemnicą śledztwa". W ten sposób opinia publiczna nie ma okazji dowiedzieć się, jak to naprawdę było z tym aferami.

Potem sprawą zajmują się tzw. "niezwisłe sądy", które z reguły uniewinniają wszystkich oskarżonych. Na ogół - "z braku dowodów" lub też "z powodu przedawnienia".

Są to tzw. "sprawiedliwe i niezawisłe wyroki".

O zdrowie w tym kraju dla normalnych obywateli dba tzw. "służba zdrowia". Paradoks polega na tym, że owa "służba zdrowia" sama jest ciężko chora. Dlatego "służba" ma w nosie leczenie ludzi, skoro cały czas musi leczyć głównie sama siebie.

Ludzie w tym kraju zarabiają grosze, bo prawie wszystko z tego co zarobią jest im wykradane. Ale w tym kraju nie nazywa się tego złodziejskiego procederu "wykradaniem ludziom pieniędzy", o nie, w tym kraju ma to /jak wszystko/ swoją nazwę. Jest to tzw. "obowiązek płacenia podatków", a także "obowiązek płacenia składek ZUS" i mnóstwo innych, pomniejszych tzw. "obowiązków", dzięki którym obywatele tego kraju są skutecznie uwalniani od potencjalnego nadmiaru gotówki.

Ten złodziejski proceder, jak wszystko w tym kraju ma swoją nazwę - jest to tzw. "wolność gospodarcza".

Znasz-li ten kraj?

Trzy godziny od Europy.

2011-09-14T22:03:00.001+02:00

Większość mojego tegorocznego urlopu spędziłem wraz z rodziną na wyspie Wolin. Niestety, nie mieliśmy szczęścia do pogody, więc zamiast byczyć się na plaży, staraliśmy się zwiedzić to i owo. W tym także miasto Świnoujście, które ma to nieszczęście, że większa jego część jest położona na wyspie Uznam.

Zapytacie pewnie, dlaczego napisałem "nieszczęście"?

Rzecz w tym, że wspomniane miasto jest bardzo oddalone od reszty kraju. Ta odległość wynosi dokładnie trzy godziny. Tyle bowiem czasu spędziłem w kolejce na prom, który transportuje wszystkich zamiejscowych na drugą stronę cieśniny zwanej Świną.

Dlaczego tam kursują promy i nie ma żadnego innego połączenia lądowego?

Świna jest w tym miejscu zbyt szeroka i zbyt głęboka?

Wieją tam jakieś straszne wiatry?

A może występują co rusz okropne ruchy tektoniczne uniemożliwiające budowę przeprawy lądowej?

Nic z tych rzeczy - chodzi o to, że Świna stanowi główne połączenie morskie z Zalewem Szczecińskim i dalej, ze Szczecinem.

A więc należy wybudować połączenie lądowe w ten sposób, aby umożliwić ewentualne przepłynięcie Świną statków.

Cieśnina Świna w Świnoujściu. Widok z latarni morskiej.

Czy to jest aż tak trudne do zrealizowania, aby w dwudziestym pierwszym wieku trzeba było zrezygnować z takiego rozwiązania i przez trzy godziny czekać na prom?

Nie wydaje mi się.

Przecież można zrobić most na tyle wysoko, że statki będą płynąć pod spodem, można zrobić most zwodzony, można wreszcie przekopać tunel pod Świną, jeśli tamte dwa rozwiązania z jakichś innych, nieznanych mi przyczyn, nie wchodzą w grę.

Jeśli sami nie możemy sobie z tym poradzić, wynajmijmy do tego Chińczyków.

Już nie takie mosty udało im się zbudować...

http://ekstremalnekonstrukcje.net/wp-content/uploads/2010/04/najdluzszy-most.jpg

Fragment mostu Hanzghou zbudowanego przez Chińczyków, łączącego miasto Ningbo z Szanghajem.

Most mierzy długość 36 kilometrów.

Stojąc w tej długaśnej kolejce aut czekających na prom miałem sporo czasu do rozmyślań, bo i tak nie miałem nic innego do roboty.

Zastanawiałem się, kiedy zaczniemy myśleć w taki sposób, jak robią to Niemcy.

Kiedy po wielkiej powodzi w 1997 r., Niemcy zaczęli budować u siebie wały przeciwpowodziowe z prawdziwego zdarzenia, u nas skończyło się na szumnych deklaracjach. Na efekty nie trzeba było długo czekać - nastąpiły kolejne powodzie i w efekcie - gigantyczne straty.

Ile kilometrów wałów można by za te straty zbudować?

http://www.wspolczesna.pl/apps/pbcsi.dll/bilde?NewTbl=1&Site=GW&Date=20100527&Category=galeria01&ArtNo=312507106&Ref=PH&Item=3&MaxW=670&MaxH=600&border=0

Powódź 2010 r. Okolice Sandomierza/Tarnobrzegu.

Zastanawiałem się, co myślą sobie Niemcy, którzy także stali w tej długaśnej kolejce. Współczują nam, że jako naród jesteśmy tacy niezaradni, czy raczej nas za tę naszą narodową nieporadność przeklinają? A może nie przeklinają nas, tylko swoje przedwojenne rządy, które wprawdzie pamiętały o tym, aby znakomicie ufortyfikować Świnoujście, ale przy okazji "zapomniały" zrobić tam przeprawę lądową? Czyli myślenie zgodne z zasadą "czego Niemiec przed wojną nie zrobił, to Polak po wojnie też tego nie zrobi"...

Ujście Świny do morza w Świnoujściu. Widok z latarni morskiej.

Zastanawiałem się też, kiedy tak naprawdę staniemy się Europą.

Europą rozumianą jako unię krajów, która to unia między innymi ma na celu połączyć swoją infrastrukturę drogową w taki sposób, aby maksymalnie ułatwić ludziom przemieszczanie się. Bo póki co, taką Europą nie jesteśmy. Dzieli nas od niej nie tylko brak sieci nowoczesnych dróg i autostrad. Dzielą nas od niej także te trzy godziny spędzone w Świnoujściu.

Gdy wreszcie dotarłem na prom, byłem już nieźle wkurzony tym długim czekaniem. Korzystając z okazji, zapytałem pierwszego pracownika obsługi jaki mi się przytrafił, kiedy wreszcie zrobią tutaj jakąś przeprawę lądową.

Facet słysząc te słowa tylko skrzywił się i warknął

- Nigdy...

Nie chciałem odpuścić i zapytałem go, dlaczego.

- Bo nie ma na to pieniędzy - usłyszałem w odpowiedzi - gmina Świnoujście jest za biedna, aby sfinansować tak drogą inwestycję.

Świnoujście, kamienisty falochron chroniący ujście Świny do morza.

Zaraz zaraz... tylko niby dlaczego gmina Świnoujście ma to sama finansować? Przecież podróżuje tutaj mnóstwo turystów z Polski, Niemiec, Skandynawii i innych krajów. Czy na taką inwestycję nie przysługują dotacje z UE i z budżetu centralnego?

I z funduszu ochrony środowiska?

Konia z rzędem temu, kto mi powie, ile paliwa zostało przez te wszystkie lata bezproduktywnie spalone przez pojazdy oczekujące na prom...

Świnoujście, na pokładzie jednego z promów wieczorem.

Oprócz tej długaśnej przeprawy promowej, Świnoujście będzie mi się dodatkowo kojarzyć z nabijaniem turystów w butelkę. Ja rozumiem, że aby zwiedzić jakiś interesujący obiekt należy wcześniej kupić bilet wstępu, ale powinna obowiązywać w tym przypadku zasada "coś za coś", czyli spodziewane atrakcje powinny jakoś równoważyć cenę biletu. Taka jest generalna zasada w tym względzie, ale w Świnoujściu nikt się tym specjalnie nie przejmuje. Chyba obowiązuje w tym wypadku myślenie "turyści i tak zapłacą".

Weźmy choćby taki Fort Gerharda. Normalny bilet wstępu kosztuje tam 9 zł i co za to mamy? Wędrówkę po utytłanych błotem i gliną, nieoświetlonych fortecznych kazamatach, albo raczej wątpliwą przyjemność oglądania zaśmieconych i nieuporządkowanych fortecznych obiektów.

Świnoujście, Fort Gerharda.

Toż aż się prosi, aby teren fortu uporządkować, doprowadzić wszędzie prąd i inne media, a we wnętrzach fortecznych obiektów urządzić sale wystawowe lub przytulne kawiarenki.

A jak te wnętrza wyglądają teraz?

Tragicznie - a do niektórych to nawet zajrzeć nie można...

Świnoujście, Fort Gerharda.

Reasumując - do prawdziwej Europy jeszcze nam dalekooo.

A mieszkańcom Świnoujścia serdecznie współczuję położenia, a więc tego, że ich miasto przedziela Świna.

To się dopiero nazywa niefart - być w Europie i jednocześnie być tak daleko od Europy ;)